Place 2 Be: Jeugdhuis ‘t Schuur, Schaafstraat 35, 2870 Breendonk

Meer info kan ook gevonden worden op onze facebookpagina:

Het nieuwe album –dat voor alle duidelijkheid bestaat uit dezelfde foto’s als voordien- wordt onderverdeeld in grote blokken aan de hand van banners (zie hierboven). Als je klikt op een banners dan kom je in de desgewenste subcategorie uit waar je kleinere banners vindt over de specifieke albums. Eens je een fotoalbum opent, dan begint dit automatisch af te spelen in de viewer. Je kan natuurlijk ook nog bladeren door de foto’s (onderaan of door te klikken). Verder kan de huidige foto openen in een nieuw venster, of de diavoorstelling starten op volledige schermgrootte. De icoontjes hiervoor staan rechts onderaan in de viewer. Als laatste extra heb ik ook nog een “tweet” en een “vind ik leuk” knop toegevoegd om iedereen de kans te geven dit te delen via Twitter of Facebook.

Voor de techneuten onder ons is volgende info ook wel nog leuk denk ik:

• De foto’s uit de albums worden gehost bij PicasaWeb van Google (http://picasaweb.google.com/)
• Via een webservice haal ik de lijst van foto’s op uit mijn gewenste PicasaWeb album
• De foto’s worden getoond door een Microsoft Silverlight 4 viewer genaamd “Vertigo Slide.show2” (http://slideshow2.codeplex.com/)
• De banners werden ontwikkeld in Adobe Photoshop CS5 en maken altijd gebruik van een foto uit het specifieke album.

Vind je het een topper of eerder een flopper? Laat het gerust weten !

Bekijk het album door in het menu te klikken op “Fotoalbum” of volg deze link

Geplant in maart, gegroeid in april (wel voldoende water moeten geven uit onze eigen regenton door de zomerse temperaturen) en nu, begin mei waren de eerste zelfgekweekte aardbeitjes al rijp om op te smullen… En oooh ja, ze zijn lekker hoor! Er mogen er nog veel volgen zodat ik eindelijk mijn eigen ‘Coupe Jeirebees’ kan maken…

Om jullie mee te laten watertanden heb ik mijzelve maar even fotografisch uitgeleefd op ons rode goud. Veel genot!

Ligt het aan mij of is de uitkomst die een doodgewone ziel op een zaterdagnacht uit zijn hoed tovert nooit correct? Blijkbaar is dit toch geen toeval. Zelfs wanneer ze een eenvoudig raadsel voorlegden aan 20 universitaire wiskundigen, bleef de correcte uitkomst ook ver te zoeken.

Als afsluiter van de rubriek werd de sleutel ontcijferd van een opgave waarvan de uitkomst wél ooit geraden was. Puur toeval dat deze geraden werd? Als je ‘t mij raadt wel hoor. Je moet verdorie ver nadenken alvorens je onderstaande oplossing verkrijgt…

Met deze sleutel kan ik vanaf nu toch alle soortgelijke raadsels oplossen… Niet?

Vandaag zijn we de mooiere kantjes van LA gaan bekijken. We zijn begonnen met een bezoek aan Downtown LA dat vlot bereikbaar was met de metro. Daar hebben we naast El Pueblo De Los Angeles ook Olvera Street bezocht. Hier staat het oudste huis van LA namelijk Avila Adobe. Daarna zijn we door Chinatown gewandeld. Een Chinese buurt zoals je in vele steden tegenkomt, maar toch niet te vergelijken met Chinatown in San Fransisco. Veel minder gezellig…Als we verder door Downtown LA liepen, dan werd ons ook duidelijk waar het belastinggeld van de gemiddelde Amerikaan naartoe gaat. Een inmense City Hall en ook een LAPD (Los Angeles Police Department) Headquarter om U tegen te zeggen… Dat moet geld kosten. Daarna hebben we de Walt Disney Concert Hall bezocht. Hier konden we een gratis audiotour doen. Echt de moeite waard, een staaltje architecturale kunst van Gehry (ook gekend van het Guggenheim museum in Bilbao)!

‘s Middags zijn we een lekker hapje gaan eten in het Wells Fargo Center tussen alle maatpakken van het financial district. In deze buurt is het dan ook niet moeilijk om een deftig restaurant te vinden…

Onze middagtoer zijn we begonnen met een 100m lange rit met de Angels Flight Railway. Dit is een historische tram in het centrum van Downtown LA waar je als toerist voor slechts $0,25 een ritje mee kan maken. Dit ritje bracht ons naar Grand Central Market, een grote overdekte markt met de typische geuren van gedroogde vis. Daarna zijn we even de oude grandeur gaan opzoeken van het Millenium Baltmore Hotel, één van de oudste hotels van LA. Vervolgens hebben we de biblotheek bezocht. Niet voor de boeken, maar wel voor het bijzondere gebouw waar deze bib gehuisd zit.

Als afsluiter van Downtown LA zijn we met de metro naar het Staples Center gegaan. De baskettempel van o.a. de LA Lakers en de Los Angeles Kings, maar daar kan je wel niet binnen op een doordeweekse dag. Enkel een ticketje kopen aan de kassa was mogelijk maar er waren geen basketbalwedstrijden gepland gedurende onze aanwezigheid in LA. Pech dus…
Op het voetpad tegenover het Staples Center lagen de Grammy Award winnaars.

Daarna zijn we met de metro richting Hollywood getrokken, naar de Walk Of Fame. Maar oh my god, wat zie je toch soms schrijnende daklozen: op een bankje zat een zwarte in zijn blote … terwijl er iets naar beneden drupte en een ferme drol onder het bankje lag. Iedereen liep er gegeneerd voorbij.

Deze keer hebben we op de Walk Of Fame wel recente bekende namen gespot. We vonden deze ter hoogte van het Chinese Theatre. Daar zijn ook de voet- en handafdrukken in het beton te bewonderen. In Kodak Theatre konden we de namen van de oscarwinnende films op de pilaren bewonderen. Ook kan je hier vanop het middenplein de letters van Hollywood op de Hollywood Hills spotten. We passeren ook langs El Capitane Theater waar veel premieres worden gehouden. Daartussen zijn er veel snuisterijwinkels, souvenirwinkels en winkels met ‘extravagante’ kleren. Om af te sluiten zijn we nog iets gaan drinken in het Hardrock Café in Hollywood. Geen probleem, ware het niet dat Steven zijn ID moest tonen om te bewijzen dat hij wel degelijk oud en wijs genoeg was om een pintje te drinken…

Oh ja, nog een leuke afsluiter van deze dag kwamen we tegen op de metrorit terug naar het hotel. We zaten op het laatste bankje in het metrostel en op het bankje voor ons zat een vrouw met een typische Amerikaanse papieren shopping bag. Ik zag deze zak precies bewegen en er leek mij een klein oranje slangetje uit te komen. Maar zo snel als ik het zag, duwde de vrouw deze zak opnieuw dicht. Nadat dit een tweede keer gebeurde was ik wel zeker, het was een oranje slang van ongeveer een 30cm lang en 2cm diameter. Toen ik de vrouw vroeg wat er in de bewuste zak zat antwoorde ze simpelweg “A little snake…” Niks speciaals dus voor the LA People!

Tip: Ga je de metro nemen in Los Angeles? Koop een dagticket van $6 en je mag een hele dag gebruik maken van het metronetwerk.

Afgelegde afstand: 0 mijl of 0 kilometer

Woensdag 18 augustus 2010

Vandaag zijn we opnieuw op toer geweest met de auto. We hebben een rit gedaan langsheen Mulholland Drive naar Hollywood Hills, Bel Air en Beverly Hills (deze vierden trouwens feest op 2 september 2010, of beter 9 02 10). Als je niet weet waar de sterren wonen, is er weinig te zien aan deze buurten. Zelfs in het poepchique Beverly Hills zijn er nog landlopers. Die slapen dan wel liever op het zachte groene gazonnetje dan op een harde bank.

Nadien zijn we doorgereden naar het mooie Santa Monica Beach met de lange pier vol (eet)kraampjes en een heuse kermis/pretpark. Hier is trouwens eveneens het einde van de Route 66.

Na Santa Monica zijn we naar het minder chique of zeg maar marginale Venice Beach getrokken. Daar konden we onze ogen niet geloven: we werden precies terug in de hippietijd gecatapulteerd, gecombineerd met skaterboys en surfers. Propaganda om Marihuana te legaliseren, landlopers met een bordje “Why lie? I need money for bear and a bag of pot.” Je komt het daar allemaal tegen. Het ene na het andere winkelstalletje met goedkope kitsch vol anarchistische leuzen, afgewisseld met psychic readers en de geur van weed. Muscle Beach viel wat tegen, de bodybuilders wilden niet gezien worden. Ook de rolschaatsbabes waren dun gezaaid. Wel pretty impressive waren de skaterboys die halsbrekende toeren uithaalden op de chique ramps. Hoe jonger, hoe zotter zelfs! We zijn teruggewandeld langs de beach met onze voetjes in het koude water. Zalige, maar wel straffe en verrassende golven… natter dan gedacht…

Afgelegde afstand: 51 mijl of 82 kilometer

Donderdag 19 augustus 2010

Vandaag hebben we het Getty Center bezocht. Alweer een staaltje van knappe architectuur, ditmaal van de hand van Richard Meier. De inkom in dit museum is gratis, maar je moet wel dubbel en dik betalen voor de parking. Nadien bracht een computergestuurd treintje ons naar de ingang. In het museum vinden we een enorme kunstcollectie met heel wat originele stukken, maar ook kopies (van beeldhouwwerken). Soms minder intressante werken, maar ook enkele mooie stukken van grootmeesters als Rubens, Monet, Frans Hals, Van Gogh, …Ook vonden we er een heel aangrijpende fototentoonstelling over de rauwe kant van het leven, niet geschikt voor gevoelige (zwangere) kijkers. Dit museum is echter meer dan alleen de binnenkant. De mooie tuin en het gezellige terras (alweer gepeperde prijzen!) maken het compleet. Je kan hier gerust een hele dag rondkuieren.

Maar de Universal Studios stonden ook nog op ons programma. Dure entrée, maar ach, je kan Hollywood toch niet verlaten zonder geweest te zijn in de thuishaven van Steven Spielberg? De 1 uur durende studio tour met verschillende sets (Jaws, Desperate Housewives, …) en special effects was de moeite waard. Ook de 4D Shrek film en the animal actors hebben we gedaan. De andere attracties waren niet echt geschikt voor zwangere vrouwen dus hebben we er veel links moeten laten liggen…

Tip: neem een ‘all inn’ voedselbandje voor 1 persoon en eet met 2 voor de prijs van 1. Dat doen hier wel meer mensen.

Afgelegde afstand: 38 mijl of 61 kilometer

Vrijdag 20 augustus 2010

Vandaag moeten we héél vroeg opstaan voor onze terugvlucht. We leveren al om 6u deze ochtend onze auto in met een kilometerstand van 7800 mijl. Zo zijn onze laatste uren van onze honeymoon aangebroken, helaas! Zelfs 3 weken lijken nog te kort… hoewel we toch wel uitkijken naar een lekkere verse krokante pistolet van een echte Belgische bakker! Onze terugvluchten lopen in tegenstelling tot onze heenvluchten zonder vertragingen waardoor we op zaterdagochtend om 8u opnieuw landen op Belgische bodem… Aaaah, home sweet home !

Afgelegde afstand: 12 mijl of 19 kilometer

Bekijk hier alle foto’s van de laatste dagen van onze huwelijksreis in Los Angeles

Vandaag zijn we met de Palm Springs Aerial Tramway kabelbaan naar de top van Mount Jacinto gegaan, een meer dan 3000m hoge berg in Palm Springs. Tijdens de korte wandeling die we op deze berg gemaakt hebben, zagen we veel dode bomen, veel koppeltjes hagedissen maar ook prachtige uitzichten over de stad. De zichten werden spijtig genoeg wel gehinderd door veel smog die in de vallei hing. Ook hier hadden we al te veel mooie natuur gezien om onder de indruk te zijn.

In de namiddag zijn we doorgereden naar de eindbestemming van onze huwelijksreis: Los Angeles. Zonder verloren te rijden in de wirwar van op- en afritten (weeral lang leve de GPS!) zijn we aangekomen bij ons hotel in LA. De bagage werd voor ons op een karretje geladen en tot aan onze kamer gebracht. Onze auto werd voor ons geparkeerd. Het enige wat we nog kregen was een nummertje…

‘s Avonds hebben we een kleine uitstap gedaan om de stad een beetje te leren kennen. Ons eerste wapenfeit in Los Angeles was op zoek gaan naar de bekende Walk of Fame. Nadat we de straten gevonden hadden, hebben we enorm veel namen gevonden, maar weinig bekenden. Enkel beroemdheden uit de oude doos. We zaten blijkbaar aan de rand van de Walk of Fame.

Onze eerste indruk van Los Angeles na enkele uurtjes in de stad te vertoeven: vuil, vies, raar volk en een mierennest. Hopelijk krijgen we de volgende dagen een positievere kijk.

Afgelegde afstand: 119 mijl of 191 kilometer

Wil je het windmolenpark van Palm Springs nog eens herbekijken? Bekijk dan het einde van het album van Joshua Tree NP.

Klik hier om de foto’s te bekijken van onze wandeling op de Mount Jacinto in Palm Springs

Deze morgen hebben we een blitsbezoek gebracht aan Old Town Scottsdale. Het centrum van deze buitenwijk van Phoenix zorgde niet voor verrassingen. Er zijn hier alleen maar winkels, winkels en  nog eens winkels. Allemaal in old Wild West stijl, alles nagebouwd zoals in de film. Het was vandaag zondag, dus was het er uitermate rustig want alles was dicht. Niet de moeite dus om te blijven, dus konden we maar beter onze tocht verder zetten.

Daarna zijn we doorgereden richting Palm Springs. Volgens onze GPS te bereiken door de Interstate 10 te nemen en dan 396 (!!) kilometer te rijden door de woestijn. Na even te controleren op de kaart of dit wel kon kloppen, bleek dit effectief de enige weg te zijn richting LA en dus ook Palm Springs.

Op die I 10 komt het Amerikaanse gevoel voor humor nog eens naar boven. Midden in de woestijn ligt er een staatsgevangenis. Niets speciaals aan, zij het niet dat je daar aan de kant van de autostrade volgende borden tegenkomt: “State Prison next exit, do not pick up hitchhikers!”. Amerikaanse humor… ‘t is iets speciaals

Voor we Palm Springs binnenrijden passeren we nog langsheen Joshua Tree National Park. Een nationaal park dat we niet ingepland hadden op onze reis, maar aangezien we toch reeds in het bezit waren van onze nationale parkenpas en we hier toch passeren kunnen we beter maar eens een kijkje gaan nemen. We rijden langsheen de Cholla cactussen, grote rotsen en metershoge Joshua Trees. Maar snel wordt duidelijk dat we de voorbije weken te veel verwend geweest zijn. Dit park heeft zijn troeven, maar kan op ons geen indruk maken.

Vervolgens rijden we door naar ons hotel in Palm Springs. Bij het binnenrijden van Palm Springs heb je een windmolenpark van niet honderden maar duizenden windmolens om energie op te wekken. Impressionant om te zien, zo’n grote hoeveelheden. Daar kunnen ze in België nog véél van leren…

We sluiten onze avond in Palm Springs af met een lekkere pasta in een Italiaans restaurant. Eens terug in het hotel nemen we nog een frisse duik en kijken we nog een stukje mee vanuit het zwembad naar de “dive-in-movie” Toy Story 2.

Bekijk hier de foto’s van onze rit doorheen Joshua Tree National Park

Afgelegde afstand: 351 mile of 565 kilometer

Onze dag begint vroeg vandaag. Om 5.00u zijn we al opgestaan om de zonsopgang te gaan bekijken vanaf het Yavapai Point in Grand Canyon National Park. De zon kwam volgens de parkinfo pas op om 5u41, maar eigenlijk moet je dan toch al om 5u in het park zijn om van het volledige lichtspektakel te kunnen genieten. De lucht zag al goed roos toen wij er om 5u30 aankwamen en volk dat er daar al liep… Het idee van daar alleen te staan was bijgevolg ook snel weg. Toch is dit zeker en vast de moeite waard om eens vroeg voor op te staan.

Tip: Ga je naar een zonsopgang kijken? Kleed je dan warm aan want het koelt goed af ‘s nachts.

Na de prachtige zonsopgang zijn we terug gereden naar het hotel voor een stevig ontbijt. Vervolgens zijn we begonnen aan een lange rit naar Phoenix langsheen een stuk van de historische Route 66. Volgens het reisverslag van anderen is deze Route 66 volledig uitgestorven en zonder tankstations, maar dat hebben wij absoluut zo niet ervaren. In Seligman begint voor ons de 66 gekte. Een gezellig nostalgisch dorpje voor een korte stop & fotoshoot. Daarna beginnen we aan dé rit op de Route 66… We speurden naar autowrakken en spookdorpjes langs de route, maar die vonden we niet. Een beetje teleurstellend… tot we iets voorbij halfweg in Hackberry een museum/souvenirwinkeltje tegenkwamen. Daar worden blijkbaar alle relikwieën verzameld en bijgevolg kan je er uren rondlopen zonder tweemaal hetzelfde te zien. We wanen ons als het ware even terug in de tijd van Elvis…

Na dit leuke bezoek zijn we verder gereden naar Phoenix. Dit doorheen de Mohave woestijn waar al snel de eerste Yoshua trees (Yucca’s) en gigantische cactussen opdoemden. Onze airco mocht ook hier weer een streepje hoger in deze warme omgeving… We nemen even een pauze in Wickenberg, waar we ons direct in the Wild West waanden én onze allereerste Saloon tegenkwamen.

Daarna cruisen we verder richting metropool Phoenix. We waren wel even verbaasd bij het bord ‘next 15 exits Phoenix’. Voor we nog maar iets van ons hotel in Scottsdale konden bespeuren waren we dus zeker al een uur onderweg langs allerlei brede en lange 6-vaksbanen met het ene winkelcomplex naast het andere. Dit bleek allemaal deel van Phoenix te zijn. Echt gigantisch! Gelukkig worden we hier gered door onze GPS! Huisnummer 6160 vinden als je nergens een huisnummer ziet is niet eenvoudig vandaar…

We logeren in een chique suite, ingericht met een aparte living en keukentje. Uitblazen doen we in het openluchtzwembad na zonsondergang. Vroeger was het nog niet te doen want het was er nog altijd snikheet. ZAAAALIG een zwembad dat zelfs voor Erika absoluut niet te koud was.

Ons idee van Phoenix? Decadent, maar wel in stijl !

Afgelegde afstand: 389 mijl of 626 kilometer

De foto’s van de zonsopgang in Grand Canyon National Park nog niet gezien? Deze staan bij de foto’s van Grand Canyon NP

Of bekijk hier de foto’s van onze Route 66 trip en Phoenix.