Kockel.be

Huwelijksreis – Dag 15 en 16 – Grand Canyon National Park

Donderdag 12 Augustus 2010

Deze ochtend zijn we snel vertrokken uit het mistroostige stadje Kayenta. Onze auto brengt ons vandaag richting Grand Canyon National Park dat gekend is om de Colorado River, zijn inmense omvang en ook de prachtige vergezichten. Bijgevolg hebben we dus ook automatisch hoge verwachtingen bij dit nationale park.

Onderweg passeren we via Dinosaur Tracks, een attractie uitgebaat door de Indianen. Een Indiaanse gids leidt ons rond door het maanlandschap waar deze dinausaurus voetafdrukken zijn teruggevonden. Hij raadt ons zelfs aan om soms water in bepaalde voetafdrukken te gieten, om ze zo beter op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen… Naast de voetsporen, zijn er ook vele hopen te vinden. Volgens onze gids is dit versteende “Dino pooh!”. Kortom, een leuke stop, maar helemaal geloofwaardig leek het ons niet… Op het einde van de rondleiding vraagt onze gids geen geld, maar lokt hij ons wel mee naar zijn barakje met handgemaakte juweeltjes. We hebben er een spotgoedkoop kettingkje gekocht, zonder tax maar met een gulle fooi…

Little Colorado Canyon, Desert View, Grant View en enkele andere uitzichtpunten tonen ons de direct de schoonheid van dit weeral mysterieuze en toch weer o zo andere landschap bij het naderen van de Grand Canyon.

Het hoogtepunt van deze dag is zonder twijfel de helikoptervlucht over de Grand Canyon, een cadeau voor Erika haar verjaardag die ze vandaag viert. We waren blijkbaar wel een uur te vroeg om in te checken want we hadden niet door dat we ondertussen weer in een andere tijdzone beland waren.

De helikopter was mooi verdeeld: volgens gewicht met volgende inhoud: 6 passagiers en 1 piloot.. Anders gezegd: de piloot en de 2 kinderen vooraan, de 4 volwassenen achteraan. We vlogen eerst over het Kaibab National Forest op de tonen van Indiana Jones. Op het betoverende ogenblik dat je over de South Rim piept, schalt ook het hoogtepunt van de Indiana Jones song door je koptelefoon, een echt kippenvelmoment! De aangepaste muziek en de uitleg over de Canyon begeleiden de prachtige uitzichten. De vlucht was adembenemend. Al hadden we wel een beetje pech met de wind. Erika heeft het geweten en heeft toch wel 3 zakjes kunnen vullen. De piloot voelde zich een beetje schuldig, maar hij kon er echt niets aan doen. Dit lag puur aan de zwangerschap. Hoe dan ook, een vlucht over de Grand Canyon is méér dan ooit een echte aanrader!

Na de vlucht van een uur zijn we even gaan bekomen in het hotel om ‘s avonds in een gezellig (ja, blijkbaar kennen ze dat in Arizona wel, in tegenstelling tot het arme Utah) restaurant te gaan eten. Om wat sfeer te brengen werd er muziek gespeeld door live country bandjes.

Erika heeft genoten van een fijne 30ste verjaardag. Enerzijds dankzij de helikoptervlucht maar zeker ook dankzij de vele berichtjes die haar toegestuurd werden (zelfs van de enige echte Barack Obama…)

Afgelegde afstand: 155 mijl of 249 kilometer

Vrijdag 13 Augustus 2010

We genieten in ons hotel van een uitgebreid ontbijtbuffet! Daarna zijn we het park ingetrokken. Eerst richting Yavapai Point om naar een park ranger te gaan luisteren die interessant kon vertellen over de geologie van de Grand Canyon.

Daarna hebben we onze auto geparkeerd aan het stationnetje van Grand Canyon Village. Van daaruit wilden we met de gratis shuttlebus langs de Hermit Road naar Hermits Rest rijden. Maar er stond wel héél veel volk te wachten aan de eerste halte, dus besloten we om te voet tot aan het 1e uitzichtpunt te wandelen (Maricopa) met toch wel wat klimwerk als gevolg. Van daaruit zijn we met de bus doorgereden naar Hermits Rest want daar was een ahum-ahum “snack bar”. Het enige wat je er kon krijgen waren tegenvallende bevroren sandwiches (op zijn Amerikaans uiteraard) en snoep. Een stevige lunch zat er dus niet in op dit prachtige uitzichtpunt.

Om terug te keren hebben we korte stukjes teruggewandeld en stukjes met de bus terug gereden. Dit leverde ons prachtige uitzichten op de Grand Canyon op. We hadden trouwens ook het geluk om de Colorado River in zijn echte kleur (bruinrood) te kunnen bewonderen. Meestal is hij blauwgroen, maar in het Monsoon Season heeft hij zijn echte bruinrode kleur. Prachtig!

Na ons bezoek aan het Nationale park zijn we de IMAX film gaan bekijken naast ons hotel in Tusayan. Volgens de brochure MOET je deze film gezien hebben als je in Grand Canyon National Park komt. Volgens ons is dit echter enorm overroepen. Je plakt met je gezicht té dicht tegen het scherm en ook als je niet echt houdt van bewegende camera’s is deze film géén aanrader. Er wordt enorm veel vanuit een rafting boot gefilmd. Knap maar overroepen.

‘s Avonds zijn we nog eens naar de Mc Donalds geweest. En wat we daar meemaakten, hebben we nog nooit gezien of moet ik zeggen gehoord? De muziek die op stond in die Mc Donalds was kamermuziek (lees: klassieke muziek voor kleine bezettingen). Gekke Amerikanen toch !

We kruipen op tijd ons bed in, want morgenvroeg willen we op tijd opstaan om te gaan kijken naar de zonsopgang in Grand Canyon National Park…

Afgelegde afstand: 35 mijl of 56 kilometer

Klik hier om de foto’s te bekijken van onze ter land en in de lucht avonturen in Grand Canyon National Park

Huwelijksreis – Dag 14 – Monument Valley Navajo Tribal Park

Woensdag 11 augustus 2010

Vandaag bracht onze Dodge Caliber ons richting Monument Valley Navajo Tribal Park. Geen nationaal park, maar een park dat beheerd wordt door de Navajo Indianen. Op de rit naar Monument Valley hebben we wel een rechtsomkeer moeten maken van een twintigtal mijl. We hadden niet genoeg benzine meer om tot aan het park te geraken, en volgens de GPS was er geen tankstation meer te bespeuren na Bluff waar we net doorgereden waren. We wilden geen risico’s nemen en zijn dus  maar wijselijk teruggedraaid om te gaan tanken. Achteraf gezien, was er wel nog een tankstation (dat niet gekend was in de GPS), maar dat risico loop je liever niet in zo’n verlaten landschappen als in Utah.

Daarna zijn we verder gecruised richting het park. Aangezien het geen nationaal park was, was ook hier onze nationale parkenpas niet geldig en moesten we aparte inkom betalen aan de indianen. Het park viel voor ons dik tegen. Vanop afstand had je een prachtig zicht op de “monumenten” (gekend vanop de Marlboro reclameborden of tal van Amerikaanse films) maar daarnaast loopt er slechts één zandweg door het park die bezaaid ligt met gaten ter grootte van een badkuip. We hebben deze weg proberen volgen met ons autootje, maar al snel bleek dat dit niet de ideale weg was om af te leggen met een baby in de buik. Het was pijnlijk door al de schokken en bijgevolg niet gezond. Na 100m zijn we dan ook teruggedraaid. Het is dan ook niet zonder reden dat de indianen boven aan het visitor center 4X4’s en paarden verhuren om door het park te trekken.

Na dit korte bezoek zijn we dan maar doorgereden naar onze overnachtingsplaats in Kayenta. Direct viel het ons op hoeveel straathonden daar rondlopen. En ook hoeveel mensen een ingedeukte garagepoort hebben, net of elke inwoner er wel eens tegen rijdt met zijn pick-up! De middelbare school zorgt voor enig leven in dit stadje, maar voor de rest is het zo armoedig en troosteloos. Een gezellige avond in een leuke bar of saloon zat er hier niet in omdat deze hier gewoon niet te vinden zijn. In Kayenta mag er geen alcohol gedronken worden, vandaar…

Ook leuk babynieuws vandaag: Steven heeft ons sloeberke voor het eerst gevoeld. Jippie !

Afgelegde afstand:  207 mijl of 333 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze korte doortocht in Monument Valley Navajo Tribal Park

Huwelijksreis – Dag 13 – Arches National Park

Dinsdag 10 augustus 2010

Na een goede nachtrust, ontwaken we voor een rustig dagje in Arches National Park. Eerst nog even genieten van een stevig Amerikaans ontbijt In ons motel. Aangezien dit niet altijd inbegrepen is in onze overnachting, moeten we hiervan genieten als dit wel het geval is.

Na dit onbijt zijn we vertrokken richting het nationale park. We zijn het park volledig doorgereden en omdat we een volledige dag uitgetrokken hadden voor dit park, zijn we bijgevolg aan alle vista points gestopt al was het maar voor twee minuutjes. We hebben heel wat prachtige bogen gezien en ook enkele kleine en makkelijke wandelingen gemaakt. Zo zijn we gepasseerd aan de Balanced Rock, de North en South Window Arches, de Delicate Arch en als afsluiter een mooie wandeling naar de metersbrede Landscape Arch aan Devils garden. Tijdens de middag hebben we onze eigen meegebrachte picknick opgegeten met een prachtig uitzicht over de rotsformaties in het park.

Voor ons avondmaal waren we op zoek naar een goed restaurant. We hadden de avond ervoor al een mooi restaurant opgemerkt aan de overkant van ons hotel, bovenop de heuvel met uitzicht op Moab. We zijn daar gaan eten en hebben er genoten van een heerlijke gegrilde zalm. Mmmm, dat eten was daar lekker !!!

 Afgelegde afstand: 62 mijl of 100 km

Bekijk hier ons fotoalbum van de prachtige bogen van het Arches National Park

Huwelijksreis – Dag 12 – Goblin Valley State Park

Maandag 9 augustus 2010

Vandaag hadden we een rustig dagje cruisen met de auto. Na een stevig ontbijt in ons hotel in Capitol Reef, hadden we alle tijd om naar Moab te rijden. We gingen dit park niet meer gaan bezichtigen vandaag, maar hadden er morgen een volledige dag voor uitgetrokken omdat dit zo prachtig en groot zou zijn.

De rit naar Moab verloopt langs de meest bizarre landschappen. Eerst wanen we ons in een maanlandschap om vervolgens door de eindeloze vlaktes te rijden.

We maken een tussenstop in het Goblin Valley State Park (Geen nationaal park dus moeten we extra toegang betalen want onze pas wordt niet aanvaard). Dit is een park dat bestaat uit de meest bizarre zand- en siltsteen zuilen. Het is net alsof een beeldhouwer zich hier heeft uitgeleefd om allerlei vreemde creaturen met pofmutsen en dikke neuzen te maken. Volgens een andere familie was dit de ideale plek om verstoppertje te spelen.

In de namiddag hebben het rustig aan gedaan. Terwijl er een wasje aan het draaien was, hebben we nog een duik genomen in het zwembad en de Hot Tub.(bubbelbad) van het hotel.

Afgelegde afstand: 181 mijl of 291 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze beeldhouwkunsten in het Goblin Valley State Park

Huwelijksreis – Dag 11 – Capitol Reef National Park

Zondag 8 augustus 2010

Vandaag bracht onze autorit ons richting Capitol Reef National Park. Tijdens deze rit hebben we ook een bezoek gebracht aan het Anasazi museum. Dit was een klein museum met restanten en opgravingen (bijvoorbeeld de woningen) van de Anasazi indianen. ‘s Middags zijn we gaan lunchen bij de Mexicaan, en al snel werd duidelijk dat dit niet echt onze smaak is. Die bonensaus was er echt teveel aan voor ons…

Eens aangekomen in Capitol Reef National Park, zijn we – zij het in de korte maar stevige regenbui- naar de petrogliefen gaan kijken. Deze waren te bewonderen via een houten pad en werden verder toegelicht door een park ranger. Toen we op dat pad liepen, dacht Erika dat ze een stuk slangenhuid had zien liggen op het pad. Maar de park ranger bracht duidelijkheid: het was geen slangenhuid maar wel de cocon van een tent rups. Tot zo ver onze kennis van biologie…

We zijn ook naar het Vistapoint gereden. Vanop dit punt konden we maar liefst 236 kilometer ver kijken. Zo helder is de lucht hier in deze omgeving.

Daarna zijn we begonnen aan een korte (2 mijl, bleek achteraf 4 te zijn heen en terug) doch stevige wandeling naar de Natural Bridge. Het was ondertussen ook terug goed weer geworden, dus het was alweer genieten in het stralende zonnetje. Onderweg hebben we naast de prachtige landschappen ook een indianen grotwoning gespot, bizarre uithollingen, gekleurde lijnen op de rotswanden en waterpocket folds. Tegen de tijd dat we terug aan onze auto toekwamen, was het rustige bergriviertje omgetoverd in een kolkende bruine wildwaterbaan. Dit kwam door de regen die twee uur eerder uit de hemel gevallen was. Indrukwekkend!

‘s Avonds hebben we pizza gegeten onder een patio met een prachtig zicht op het nationale park (maar met wel een marginale ‘’Superwoman” serveuse…) Daarna was het tijd om even te chillen in het zwembad en de jacuzzi van het hotel, alweer met een prachtig uitzicht van een ondergaande zon op de rotsen van Capitol Reef National Park.

Om 22u zijn we naar het amfitheater punt gereden in het park, om samen met de park ranger naar de sterren te kijken. De Melkweg die verliefde sterren scheidt, andere zonnestelsels, vallende sterren, satellieten, … Eén voor één hebben we het kunnen bewonderen. Nog nooit in ons leven hebben we zoveel sterren gezien als toen. Echt de moeite !

Verder was er vandaag ook in Erika haar buik een speciale gebeurtenis… Sloeberke heeft zich voor de eerste maal laten voelen! En dit zal zeker en vast niet de laatste keer zijn…

Afgelegde afstand: 167 mijl of 269 kilometer

Bekijk hier de foto’s van de rotsformaties in Capitol Reef National Park

Huwelijksreis – Dag 10 – Bryce Canyon National Park

Zaterdag 7 augustus 2010

Na meer dan een week op Amerikaans vasteland te vertoeven, zien (en horen) we vandaag voor het eerst regen. We worden gewekt door een stevige onweersbui in ons hotel aan de rand van Zion National Park. Daarna is het de hele voormiddag verder blijven regenen. Gelukkig waren we voornamelijk onderweg naar Bryce Canyon National Park. Het was een korte rit, maar toch lang genoeg voor Erika om ziek te worden. Daarnaast kwamen we ook een auto tegen die in de gracht/afgrond was gereden. Gelukkig voor hen was er al veel volk uitgestapt om te helpen, dus zijn wij maar verder gereden.

Toen we toekwamen in Bryce Canyon National Park, was het nog steeds aan het regenen. In het begin belemmerden de wolken wel al eens ons zicht, maar beetje bij beetje klaarde het op. We zijn eerst naar het uiteinde van het park gereden, om dan langs alle viewpoints terug te komen.

De hoodoos (aardpiramides) van Bryce Canyon zijn onbeschrijfelijk indrukwekkend. Deze zichten zijn voor ons hét hoogtepunt van onze reis !!! We doen een afdaling naar Sunset Point. Deze is stijl maar meer dan de moeite waard om te doen. Wij zijn maar tot halfweg naar beneden gegaan wegens te vermoeiend voor Erika en de baby.

Daarnaast moesten we in dit park ook regelmatig traag rijden want de Pronghorn antilopen lopen vaak vlakbij je auto op of naast de weg. Zo huppelde er eentje sierlijk voor onze auto de baan over. Prachtig om te zien…

Onze overnachting hier was minder. Het was een écht goor motel waar we liever buiten dan binnen waren. Om geen volledige avond in onze kamer door te moeten brengen, besloten we ‘s avonds dan maar om nog iets te gaan drinken. Een goed pintje gaan pakken. Niet dus hier in Utah! We hebben méér dan een uur gereden, maar er was spijtig genoeg geen café te bespeuren. Er mag in deze staat dan ook geen alcohol gedronken worden, en dat merk je. Prachtige natuur, maar doodse dorpjes…

Afgelegde afstand: 189 mijl of 304 kilometer

Bekijk hier de foto’s van Bryce Canyon National Park

Huwelijksreis – Dag 9 – Zion National Park

Vrijdag 6 augustus 2010

We verlaten het zottekot met grootheidswaanzin en trekken terug richting ongerepte natuur: Zion National Park.

Het park kan je gemakkelijk met een gratis shuttlebus bereiken vanuit Springdale waar ons hotel was. In het park zelf mag je niet met de auto rijden. Er rijden enkel bussen die je naar de belangrijkste trekpleisters voeren. We hebben 2 gemakkelijke wandelingen gedaan: één naar de Lower Emerald Pools, en ook de Riverside walk. Zalig, die rust !

Het krioelt hier overigens van de eekhoorns. Daarnaast zagen we ook 1 hert met flaporen.

‘s Avonds relaxen we in de hot tub van ons Best Western hotel met zicht op de prachtige rode rotsen van het Zion National Park

Tip: Ga op sandalen of andere schoenen die nat mogen worden naar Zion National Park als je de Riverside walk wil doen. Dan kan je nog een stukje verder wandelen in de Virgin River op het nauwste stuk van de Canyon. Een wandelstok (tak) vind je ter plekke wel of wordt je aangeboden door een andere toerist.

Afgelegde afstand: 165 mijl – 265 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze wandelingen in Zion National Park

Huwelijksreis – Dag 7 en 8 – Las Vegas

Woensdag 4 augustus 2010

We worden wakker in onze koele hotelkamer in Death Valley National Park. Wie gedacht had dat het ‘s morgens vroeg frisser was in Death Valley, heeft het flink mis. We rijden met de auto langs de Artists Drive, waar magnifieke kleurschakeringen te zien zijn in de bergen. Daarna rijden we door via de Devil’s Golf Course naar Badwater, het laagste punt van de VS. Zelfs de korte wandelingen die we hier doen, zijn door de hitte al een hels karwei.

Na deze bezoeken zetten we koers richting Las Vegas, tenminste als onze auto mee wil. Hij geeft de leuke boodschap ‘Change Oil’ temidden van het snikhete Death Valley. Omdat we er ter plekke niet veel aan kunnen veranderen, zit er niks anders op dan door te rijden tot in Las Vegas en daar de auto opnieuw te gaan omruilen bij de Car Rental. Onderweg zien we verschillende kleine windhozen door het landschap zweven.

Eenmaal in Las Vegas toegekomen, checken we in in ons kasteelachtige hotel/casino Excalibur. Het heeft eventjes geduurd voor we de check-in balie vonden, maar mits de bordjes een tweehonderdtal meter te volgen door het casino lukt dat ook wel… Daarna zijn we direct naar de luchthaven gereden om onze auto in te ruilen. We kregen zonder problemen een andere wagen mee (met upgrade!) en reden buiten met een witte Dodge Avenger. Een goede wagen maar al snel merkten we dat er ‘nen Jimmy’ op het stuur zat. Het stuur trilde enorm, de auto leek niet uitgebalanceerd te zijn.

Las Vegas is waanzinnig !!! Het is als het ware een cultuurshock als je vanuit het doodse Death Valley komt: grootheidswaanzin, toeters & bellen, knipperende lichtjes, glamour & glitter, koude air gekoelde hotel/casino’s terwijl het buiten meer dan 40° Celsius warm is. Ook hier valt het ons op dat er enorm veel daklozen op straat rondhangen. Eveneens worden er aan Steven regelmatig adreskaartjes van luxedames aangeboden, zelfs al loopt hij hand in hand met zijn vrouw! Het zal wel eigen zijn aan het gekke Las Vegas.

‘s Avonds hebben we een bezoek gebracht aan de Stratosphere Tower voor een panoramisch zicht op de verlichte stad. Een foto kon ik hier niet trekken. Mijn statief -dat ik meehad- moest ik even inleveren in het casino want het werd aanschouwd als een mogelijk wapen in de toren… Amerikanen en veiligheid… ‘t is iets speciaals…

Na het bezoek aan de toren zijn we onze auto opnieuw gaan binnenbrengen. Met nog meer dan 3000 kilometer voor de boeg leek de trilling op het stuur wel een enorm storend gebrek. We verlangden terug naar onze kleinere Dodge Caliber. En guess what… onze witte Dodge stond ons opnieuw op te wachten. Frisgewassen van binnen en van buiten en met verse olie! Wat een opluchting.

Afgelegde afstand: 188 mijl of 302 kilometer

Donderdag 5 augustus 2010

We ontbijten in één van de vele Starbucks die Las Vegas rijk is, namelijk in die in het MGM Grand hotel. Daarna hebben we een volledige dag de wereldbekende strip afgeschuimd. We lopen binnen en buiten in M&M’s World, het Harley Davidson Café, Paris, MGM Grand, New York New York, Wynss, Venetian, Hardrock Café, Planet Hollywood, Treasure Island en ga zo maar verder.

Door al het slenteren in de hitte en de airco, heeft Erika in de namiddag even platte rust nodig. We gaan terug met de monorail langs de achterkant van de strip naar ons Excalibur kasteel.

‘s Avonds hebben we ons gokje gewaagd. Iets wat je moet doen als je in Las Vegas bent. We hebben voor $20 gegokt in New York New York Casino & Excalibur Casino. Op het einde van de rit hadden we hiervan nog $10 over… Geen geluk dus. Maar ja, je weet wat ze zeggen. Geen geluk in het spel, is geluk in de liefde…

Afgelegde afstand: 0 mijl – 0 kilometer

Bekijk hier onze foto’s van Death Valley

Bekijk hier onze avonturen op de bekendste straat van Las Vegas

Huwelijksreis – Dag 6 – Death Valley National Park

Dinsdag 3 augustus 2010

Vandaag staat de langste rit van onze roadtrip op het programma, meer dan 500km van Sequoia National Park naar Death Valley National Park. Dit is naast een warme rit eveneens de eerste rit die ons in ongelooflijke landschappen brengt met prachtige vergezichten tot gevolg.

Lunchen doen we in een typisch Amerikaans baanrestaurant. Het ziet er echt uit zoals in de films, wel leuk! We hebben er wel een lekker vers gemaakt kippenstoofpotje kunnen eten. Mmmm…

Na de middag zijn we even gestopt aan het mooie Lake Isabel, om daarna verder te rijden door het steeds veranderende maar o zo fascinerende landschap. Je voelt ook de temperatuur stijgen en je ziet de begroeiing verminderen. Je vraagt je af wie hier toch ook maar wilt wonen. Voor je ergens geraakt in Californië moet je precies eerst wel 20 bergen over…

Zwarte stenen, rode aarde, witte zoutmeren, groene Yucca’s, blauwe lucht. Jaja, we zijn gearriveerd in het kleurrijke maar o zo hete landschap van Death Valley. We stoppen aan Stovepipe Wells. Het is precies of ze hebben daar ineens een paar zandduinen neergesmeten. Maar al snel merken we dat we het niet langer dan 10 minuten uit de auto kunnen uithouden. En ook ironie troef hier in Death Valley, net op het moment dat je je airco het meest nodig hebt, staat er een waarschuwingsbord dat je hem de komende 10 mijl maar beter kan afzetten om oververhitting van de wagen bij het klimmen te voorkomen.  Door de hitte zie je ook regelmatig fata morgana’s waardoor het lijkt of de auto’s voor je op het water rijden in plaats van op de baan.

En dan komen we ineens aan een oase temidden van de woestijn. Het blijkt ons hotel te zijn: Furnace Creek Ranch. Het is een groene oase inclusief golfterrein in Death Valley. Eens op de kamer toegekomen, blijkt dat een goede frisse ruimte te zijn. Hoe ze dit doen? 2 airco’s en een plafondventilator…

‘s Avonds rijden we naar Zabriskie Point om een zonsondergang te gaan fotograferen. Volgens de boekjes een schitterend kleurenspektakel, maar volgens ons enorm overroepen. Misschien is dit mooier bij zonsopgang.

En ja hoor, zelfs als de zon onder is, blijft een hete wind je geselen. We zijn dan ook blij in ons bedje te kunnen kruipen op een frisse kamer.

Afgelegde afstand: 317 mijl – 510 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze trip richting Death Valley

Huwelijksreis – Dag 5 – Sequoia National Park

Maandag 2 augustus 2010

Vandaag gaan we op weg naar Sequoia National Park. We proberen vanaf nu ‘s middags warm te eten en ‘s avonds iets lichts. Met een volle (vette) maag gaan slapen lukt toch niet zo goed. Om te eten, stoppen we ‘s middags bij Panda Express (wokfastfood). Supperlekkere Oosterse gerechten en hier hebben ze tenminste echte! kip en verse groenten. Een gezonde dag dus vandaag. Want naast het verse eten ‘s middags zijn we ook nog bij een fruitboer gestopt waar we voor $3 een tweetal kilogram verse pruimen op de kop konden tikken (zo groot dat we eerst dachten dat het nectarinen waren). Blijkbaar zijn er toch nog lekkere dingen in Californië te verkrijgen.

Via het stuwmeer Lake Kaweah rijden we naar ons logement in Three Rivers, vlakbij het nationaal park. Maar wat is het daar uitgestrekt. We hebben vandaag zeker méér dan 150 kilometer in het park zelf gereden.

We rijden het park binnen en passeren via de Tunnel Rock, Hospital Rock, het visitor center om vervolgens naar de Moro Rock te rijden. Daar heb je echt het gevoel dat je op het dak van de wereld staat. Onbeschrijflijk! Daarna zijn we naar het Grant Forest gereden met de General Sherman Tree. Deze boom is het grootste levende organisme op deze aardbol (qua volume, niet qua hoogte). Ook tijdens een grote boomknuffel voel je jezelf wel héél klein op deze wereld…

Omdat we niet terug wilden via de wegenwerken in het park (je mocht er enkel op het uur passeren), zijn we verder doorgereden naar de General Grant Tree en een aantal andere big boys. Dit leidde ons echter te ver weg van ons hotel waardoor we een hele lange lange lange lange lange … kronkelweg in het pikkedonker terug moesten nemen. Onderweg zijn we 3 loslopende koeien, 2 herten en 1 onfortuinlijk konijntje tegengekomen. We zijn ook even moeten stoppen langs de kant van de weg. Erika wou daar persé haar stempel drukken op dat wegje… Ze werd nogal misselijk van de vele bochtjes en het moest eruit… Pluspunt hieraan was wel dat ze een énorm mooie sterrenhemel zag. Ze zei me dat ze nog nooit zo veel sterren bij elkaar had gezien. Na een lange, moeilijke rit zijn we uitgeput maar wel terug aan ons hotel aangekomen. Eind goed al goed…

Afgelegde afstand: 292 mijl – 469 kilometer

Tip: We verbleven hier in een Comfort Inn & Suites hotel. Dit zijn achteraf gezien goede hotels, veelal met een bubbelbad én ontbijt ‘s morgens.

Bekijk hier de foto’s van onze lange rit doorheen Sequoia National Park