Kockel.be

Huwelijksreis – Dag 20, 21 en 22 – Los Angeles

Dinsdag 17 augustus 2010

Vandaag zijn we de mooiere kantjes van LA gaan bekijken. We zijn begonnen met een bezoek aan Downtown LA dat vlot bereikbaar was met de metro. Daar hebben we naast El Pueblo De Los Angeles ook Olvera Street bezocht. Hier staat het oudste huis van LA namelijk Avila Adobe. Daarna zijn we door Chinatown gewandeld. Een Chinese buurt zoals je in vele steden tegenkomt, maar toch niet te vergelijken met Chinatown in San Fransisco. Veel minder gezellig…Als we verder door Downtown LA liepen, dan werd ons ook duidelijk waar het belastinggeld van de gemiddelde Amerikaan naartoe gaat. Een inmense City Hall en ook een LAPD (Los Angeles Police Department) Headquarter om U tegen te zeggen… Dat moet geld kosten. Daarna hebben we de Walt Disney Concert Hall bezocht. Hier konden we een gratis audiotour doen. Echt de moeite waard, een staaltje architecturale kunst van Gehry (ook gekend van het Guggenheim museum in Bilbao)!

‘s Middags zijn we een lekker hapje gaan eten in het Wells Fargo Center tussen alle maatpakken van het financial district. In deze buurt is het dan ook niet moeilijk om een deftig restaurant te vinden…

Onze middagtoer zijn we begonnen met een 100m lange rit met de Angels Flight Railway. Dit is een historische tram in het centrum van Downtown LA waar je als toerist voor slechts $0,25 een ritje mee kan maken. Dit ritje bracht ons naar Grand Central Market, een grote overdekte markt met de typische geuren van gedroogde vis. Daarna zijn we even de oude grandeur gaan opzoeken van het Millenium Baltmore Hotel, één van de oudste hotels van LA. Vervolgens hebben we de biblotheek bezocht. Niet voor de boeken, maar wel voor het bijzondere gebouw waar deze bib gehuisd zit.

Als afsluiter van Downtown LA zijn we met de metro naar het Staples Center gegaan. De baskettempel van o.a. de LA Lakers en de Los Angeles Kings, maar daar kan je wel niet binnen op een doordeweekse dag. Enkel een ticketje kopen aan de kassa was mogelijk maar er waren geen basketbalwedstrijden gepland gedurende onze aanwezigheid in LA. Pech dus…
Op het voetpad tegenover het Staples Center lagen de Grammy Award winnaars.

Daarna zijn we met de metro richting Hollywood getrokken, naar de Walk Of Fame. Maar oh my god, wat zie je toch soms schrijnende daklozen: op een bankje zat een zwarte in zijn blote … terwijl er iets naar beneden drupte en een ferme drol onder het bankje lag. Iedereen liep er gegeneerd voorbij.

Deze keer hebben we op de Walk Of Fame wel recente bekende namen gespot. We vonden deze ter hoogte van het Chinese Theatre. Daar zijn ook de voet- en handafdrukken in het beton te bewonderen. In Kodak Theatre konden we de namen van de oscarwinnende films op de pilaren bewonderen. Ook kan je hier vanop het middenplein de letters van Hollywood op de Hollywood Hills spotten. We passeren ook langs El Capitane Theater waar veel premieres worden gehouden. Daartussen zijn er veel snuisterijwinkels, souvenirwinkels en winkels met ‘extravagante’ kleren. Om af te sluiten zijn we nog iets gaan drinken in het Hardrock Café in Hollywood. Geen probleem, ware het niet dat Steven zijn ID moest tonen om te bewijzen dat hij wel degelijk oud en wijs genoeg was om een pintje te drinken…

Oh ja, nog een leuke afsluiter van deze dag kwamen we tegen op de metrorit terug naar het hotel. We zaten op het laatste bankje in het metrostel en op het bankje voor ons zat een vrouw met een typische Amerikaanse papieren shopping bag. Ik zag deze zak precies bewegen en er leek mij een klein oranje slangetje uit te komen. Maar zo snel als ik het zag, duwde de vrouw deze zak opnieuw dicht. Nadat dit een tweede keer gebeurde was ik wel zeker, het was een oranje slang van ongeveer een 30cm lang en 2cm diameter. Toen ik de vrouw vroeg wat er in de bewuste zak zat antwoorde ze simpelweg “A little snake…” Niks speciaals dus voor the LA People!

Tip: Ga je de metro nemen in Los Angeles? Koop een dagticket van $6 en je mag een hele dag gebruik maken van het metronetwerk.

Afgelegde afstand: 0 mijl of 0 kilometer

Woensdag 18 augustus 2010

Vandaag zijn we opnieuw op toer geweest met de auto. We hebben een rit gedaan langsheen Mulholland Drive naar Hollywood Hills, Bel Air en Beverly Hills (deze vierden trouwens feest op 2 september 2010, of beter 9 02 10). Als je niet weet waar de sterren wonen, is er weinig te zien aan deze buurten. Zelfs in het poepchique Beverly Hills zijn er nog landlopers. Die slapen dan wel liever op het zachte groene gazonnetje dan op een harde bank.

Nadien zijn we doorgereden naar het mooie Santa Monica Beach met de lange pier vol (eet)kraampjes en een heuse kermis/pretpark. Hier is trouwens eveneens het einde van de Route 66.

Na Santa Monica zijn we naar het minder chique of zeg maar marginale Venice Beach getrokken. Daar konden we onze ogen niet geloven: we werden precies terug in de hippietijd gecatapulteerd, gecombineerd met skaterboys en surfers. Propaganda om Marihuana te legaliseren, landlopers met een bordje “Why lie? I need money for bear and a bag of pot.” Je komt het daar allemaal tegen. Het ene na het andere winkelstalletje met goedkope kitsch vol anarchistische leuzen, afgewisseld met psychic readers en de geur van weed. Muscle Beach viel wat tegen, de bodybuilders wilden niet gezien worden. Ook de rolschaatsbabes waren dun gezaaid. Wel pretty impressive waren de skaterboys die halsbrekende toeren uithaalden op de chique ramps. Hoe jonger, hoe zotter zelfs! We zijn teruggewandeld langs de beach met onze voetjes in het koude water. Zalige, maar wel straffe en verrassende golven… natter dan gedacht…

Afgelegde afstand: 51 mijl of 82 kilometer

Donderdag 19 augustus 2010

Vandaag hebben we het Getty Center bezocht. Alweer een staaltje van knappe architectuur, ditmaal van de hand van Richard Meier. De inkom in dit museum is gratis, maar je moet wel dubbel en dik betalen voor de parking. Nadien bracht een computergestuurd treintje ons naar de ingang. In het museum vinden we een enorme kunstcollectie met heel wat originele stukken, maar ook kopies (van beeldhouwwerken). Soms minder intressante werken, maar ook enkele mooie stukken van grootmeesters als Rubens, Monet, Frans Hals, Van Gogh, …Ook vonden we er een heel aangrijpende fototentoonstelling over de rauwe kant van het leven, niet geschikt voor gevoelige (zwangere) kijkers. Dit museum is echter meer dan alleen de binnenkant. De mooie tuin en het gezellige terras (alweer gepeperde prijzen!) maken het compleet. Je kan hier gerust een hele dag rondkuieren.

Maar de Universal Studios stonden ook nog op ons programma. Dure entrée, maar ach, je kan Hollywood toch niet verlaten zonder geweest te zijn in de thuishaven van Steven Spielberg? De 1 uur durende studio tour met verschillende sets (Jaws, Desperate Housewives, …) en special effects was de moeite waard. Ook de 4D Shrek film en the animal actors hebben we gedaan. De andere attracties waren niet echt geschikt voor zwangere vrouwen dus hebben we er veel links moeten laten liggen…

Tip: neem een ‘all inn’ voedselbandje voor 1 persoon en eet met 2 voor de prijs van 1. Dat doen hier wel meer mensen.

Afgelegde afstand: 38 mijl of 61 kilometer

Vrijdag 20 augustus 2010

Vandaag moeten we héél vroeg opstaan voor onze terugvlucht. We leveren al om 6u deze ochtend onze auto in met een kilometerstand van 7800 mijl. Zo zijn onze laatste uren van onze honeymoon aangebroken, helaas! Zelfs 3 weken lijken nog te kort… hoewel we toch wel uitkijken naar een lekkere verse krokante pistolet van een echte Belgische bakker! Onze terugvluchten lopen in tegenstelling tot onze heenvluchten zonder vertragingen waardoor we op zaterdagochtend om 8u opnieuw landen op Belgische bodem… Aaaah, home sweet home !

Afgelegde afstand: 12 mijl of 19 kilometer

Bekijk hier alle foto’s van de laatste dagen van onze huwelijksreis in Los Angeles

Huwelijksreis – Dag 19 – Palm Springs

Maandag 16 augustus 2010

Vandaag zijn we met de Palm Springs Aerial Tramway kabelbaan naar de top van Mount Jacinto gegaan, een meer dan 3000m hoge berg in Palm Springs. Tijdens de korte wandeling die we op deze berg gemaakt hebben, zagen we veel dode bomen, veel koppeltjes hagedissen maar ook prachtige uitzichten over de stad. De zichten werden spijtig genoeg wel gehinderd door veel smog die in de vallei hing. Ook hier hadden we al te veel mooie natuur gezien om onder de indruk te zijn.

In de namiddag zijn we doorgereden naar de eindbestemming van onze huwelijksreis: Los Angeles. Zonder verloren te rijden in de wirwar van op- en afritten (weeral lang leve de GPS!) zijn we aangekomen bij ons hotel in LA. De bagage werd voor ons op een karretje geladen en tot aan onze kamer gebracht. Onze auto werd voor ons geparkeerd. Het enige wat we nog kregen was een nummertje…

‘s Avonds hebben we een kleine uitstap gedaan om de stad een beetje te leren kennen. Ons eerste wapenfeit in Los Angeles was op zoek gaan naar de bekende Walk of Fame. Nadat we de straten gevonden hadden, hebben we enorm veel namen gevonden, maar weinig bekenden. Enkel beroemdheden uit de oude doos. We zaten blijkbaar aan de rand van de Walk of Fame.

Onze eerste indruk van Los Angeles na enkele uurtjes in de stad te vertoeven: vuil, vies, raar volk en een mierennest. Hopelijk krijgen we de volgende dagen een positievere kijk.

Afgelegde afstand: 119 mijl of 191 kilometer

Wil je het windmolenpark van Palm Springs nog eens herbekijken? Bekijk dan het einde van het album van Joshua Tree NP.

Klik hier om de foto’s te bekijken van onze wandeling op de Mount Jacinto in Palm Springs

Huwelijksreis – Dag 18 – Joshua Tree National Park

Zondag 15 augustus 2010

Deze morgen hebben we een blitsbezoek gebracht aan Old Town Scottsdale. Het centrum van deze buitenwijk van Phoenix zorgde niet voor verrassingen. Er zijn hier alleen maar winkels, winkels en  nog eens winkels. Allemaal in old Wild West stijl, alles nagebouwd zoals in de film. Het was vandaag zondag, dus was het er uitermate rustig want alles was dicht. Niet de moeite dus om te blijven, dus konden we maar beter onze tocht verder zetten.

Daarna zijn we doorgereden richting Palm Springs. Volgens onze GPS te bereiken door de Interstate 10 te nemen en dan 396 (!!) kilometer te rijden door de woestijn. Na even te controleren op de kaart of dit wel kon kloppen, bleek dit effectief de enige weg te zijn richting LA en dus ook Palm Springs.

Op die I 10 komt het Amerikaanse gevoel voor humor nog eens naar boven. Midden in de woestijn ligt er een staatsgevangenis. Niets speciaals aan, zij het niet dat je daar aan de kant van de autostrade volgende borden tegenkomt: “State Prison next exit, do not pick up hitchhikers!”. Amerikaanse humor… ‘t is iets speciaals

Voor we Palm Springs binnenrijden passeren we nog langsheen Joshua Tree National Park. Een nationaal park dat we niet ingepland hadden op onze reis, maar aangezien we toch reeds in het bezit waren van onze nationale parkenpas en we hier toch passeren kunnen we beter maar eens een kijkje gaan nemen. We rijden langsheen de Cholla cactussen, grote rotsen en metershoge Joshua Trees. Maar snel wordt duidelijk dat we de voorbije weken te veel verwend geweest zijn. Dit park heeft zijn troeven, maar kan op ons geen indruk maken.

Vervolgens rijden we door naar ons hotel in Palm Springs. Bij het binnenrijden van Palm Springs heb je een windmolenpark van niet honderden maar duizenden windmolens om energie op te wekken. Impressionant om te zien, zo’n grote hoeveelheden. Daar kunnen ze in België nog véél van leren…

We sluiten onze avond in Palm Springs af met een lekkere pasta in een Italiaans restaurant. Eens terug in het hotel nemen we nog een frisse duik en kijken we nog een stukje mee vanuit het zwembad naar de “dive-in-movie” Toy Story 2.

Bekijk hier de foto’s van onze rit doorheen Joshua Tree National Park

Afgelegde afstand: 351 mile of 565 kilometer

Huwelijksreis – Dag 6 – Death Valley National Park

Dinsdag 3 augustus 2010

Vandaag staat de langste rit van onze roadtrip op het programma, meer dan 500km van Sequoia National Park naar Death Valley National Park. Dit is naast een warme rit eveneens de eerste rit die ons in ongelooflijke landschappen brengt met prachtige vergezichten tot gevolg.

Lunchen doen we in een typisch Amerikaans baanrestaurant. Het ziet er echt uit zoals in de films, wel leuk! We hebben er wel een lekker vers gemaakt kippenstoofpotje kunnen eten. Mmmm…

Na de middag zijn we even gestopt aan het mooie Lake Isabel, om daarna verder te rijden door het steeds veranderende maar o zo fascinerende landschap. Je voelt ook de temperatuur stijgen en je ziet de begroeiing verminderen. Je vraagt je af wie hier toch ook maar wilt wonen. Voor je ergens geraakt in Californië moet je precies eerst wel 20 bergen over…

Zwarte stenen, rode aarde, witte zoutmeren, groene Yucca’s, blauwe lucht. Jaja, we zijn gearriveerd in het kleurrijke maar o zo hete landschap van Death Valley. We stoppen aan Stovepipe Wells. Het is precies of ze hebben daar ineens een paar zandduinen neergesmeten. Maar al snel merken we dat we het niet langer dan 10 minuten uit de auto kunnen uithouden. En ook ironie troef hier in Death Valley, net op het moment dat je je airco het meest nodig hebt, staat er een waarschuwingsbord dat je hem de komende 10 mijl maar beter kan afzetten om oververhitting van de wagen bij het klimmen te voorkomen.  Door de hitte zie je ook regelmatig fata morgana’s waardoor het lijkt of de auto’s voor je op het water rijden in plaats van op de baan.

En dan komen we ineens aan een oase temidden van de woestijn. Het blijkt ons hotel te zijn: Furnace Creek Ranch. Het is een groene oase inclusief golfterrein in Death Valley. Eens op de kamer toegekomen, blijkt dat een goede frisse ruimte te zijn. Hoe ze dit doen? 2 airco’s en een plafondventilator…

‘s Avonds rijden we naar Zabriskie Point om een zonsondergang te gaan fotograferen. Volgens de boekjes een schitterend kleurenspektakel, maar volgens ons enorm overroepen. Misschien is dit mooier bij zonsopgang.

En ja hoor, zelfs als de zon onder is, blijft een hete wind je geselen. We zijn dan ook blij in ons bedje te kunnen kruipen op een frisse kamer.

Afgelegde afstand: 317 mijl – 510 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze trip richting Death Valley

Huwelijksreis – Dag 5 – Sequoia National Park

Maandag 2 augustus 2010

Vandaag gaan we op weg naar Sequoia National Park. We proberen vanaf nu ‘s middags warm te eten en ‘s avonds iets lichts. Met een volle (vette) maag gaan slapen lukt toch niet zo goed. Om te eten, stoppen we ‘s middags bij Panda Express (wokfastfood). Supperlekkere Oosterse gerechten en hier hebben ze tenminste echte! kip en verse groenten. Een gezonde dag dus vandaag. Want naast het verse eten ‘s middags zijn we ook nog bij een fruitboer gestopt waar we voor $3 een tweetal kilogram verse pruimen op de kop konden tikken (zo groot dat we eerst dachten dat het nectarinen waren). Blijkbaar zijn er toch nog lekkere dingen in Californië te verkrijgen.

Via het stuwmeer Lake Kaweah rijden we naar ons logement in Three Rivers, vlakbij het nationaal park. Maar wat is het daar uitgestrekt. We hebben vandaag zeker méér dan 150 kilometer in het park zelf gereden.

We rijden het park binnen en passeren via de Tunnel Rock, Hospital Rock, het visitor center om vervolgens naar de Moro Rock te rijden. Daar heb je echt het gevoel dat je op het dak van de wereld staat. Onbeschrijflijk! Daarna zijn we naar het Grant Forest gereden met de General Sherman Tree. Deze boom is het grootste levende organisme op deze aardbol (qua volume, niet qua hoogte). Ook tijdens een grote boomknuffel voel je jezelf wel héél klein op deze wereld…

Omdat we niet terug wilden via de wegenwerken in het park (je mocht er enkel op het uur passeren), zijn we verder doorgereden naar de General Grant Tree en een aantal andere big boys. Dit leidde ons echter te ver weg van ons hotel waardoor we een hele lange lange lange lange lange … kronkelweg in het pikkedonker terug moesten nemen. Onderweg zijn we 3 loslopende koeien, 2 herten en 1 onfortuinlijk konijntje tegengekomen. We zijn ook even moeten stoppen langs de kant van de weg. Erika wou daar persé haar stempel drukken op dat wegje… Ze werd nogal misselijk van de vele bochtjes en het moest eruit… Pluspunt hieraan was wel dat ze een énorm mooie sterrenhemel zag. Ze zei me dat ze nog nooit zo veel sterren bij elkaar had gezien. Na een lange, moeilijke rit zijn we uitgeput maar wel terug aan ons hotel aangekomen. Eind goed al goed…

Afgelegde afstand: 292 mijl – 469 kilometer

Tip: We verbleven hier in een Comfort Inn & Suites hotel. Dit zijn achteraf gezien goede hotels, veelal met een bubbelbad én ontbijt ‘s morgens.

Bekijk hier de foto’s van onze lange rit doorheen Sequoia National Park

Huwelijksreis – Dag 4 – Yosemite National Park

Zondag 1 augustus 2010

2 kreeften worden wakker in San Fransisco… Het hoeft dus helemaal niet warm te zijn om te verbranden. Vandaag vertrekken we voor onze eerste rit naar Yosemite National Park. De kilometerteller (of is het mijlenteller) staat op 4680 mijl als we vertrekken vanuit ons hotel in San Fransisco.

Tijdens deze rit hebben we de eerste keer echt het gevoel in de States te zijn. We rijden de eerste keer een half uur zonder ook maar één auto tegen te komen. In Yosemite National Park staan de auto’s daarentegen in één lange file. Er is daar namelijk ook maar één weg waarlangs alle auto’s moeten passeren. Uiteraard zorgt dit voor verkeersoverlast.

In het park zijn we fel onder de indruk van de grootsheid van alles. De bomen, de rotsen en ook de watervallen, één voor één doen ze je erg klein voelen. We doen twee kleine wandelingetjes in het park, naar Yosemite Lower Falls en een andere naar de Half Dome. Beren hebben we niet gezien, maar wel héél veel eekhoorns.

Hopelijk is Steven morgen weer beter, want vandaag was hij snipverkouden… Niet leuk tijdens het reizen.

Afgelegde afstand: 226 mijl – 363 kilometer

Tip: Ga je meer dan 4 nationale parken bezoeken? Koop dan een Season Pass. Deze kost $80 per voertuig, en is 1 jaar lang geldig voor alle erkende nationale parken. Er zijn echter ook nog andere parken (vooral bij de Indianen) die deze pas niet aanvaarden.

Bekijk hier ons fotoalbum ‘Yosemite National Park (Augustus 2010)’

Huwelijksreis – Dag 1, 2 en 3 – San Fransisco

Donderdag 29 juli 2010

We moeten vroeg opstaan vandaag, want om 7u00 komt de taxi ons al ophalen om te vertrekken richting Zaventem. We moeten twee vluchten nemen vandaag. De eerste vlucht is die van US Airways om 10u45 van Zaventem naar Philadelphia. De tweede vlucht is die van Philadelphia naar San Fransisco.

De metaaldetector op de luchthaven piept al bij de eerste controle ter hoogte van de buik van Erika. Is dit ons sloeberke dat van zich laat horen, of is het gewoon de knop van de broek?

Na al meer dan 8 uur in de lucht te hangen, horen we van de piloot dat we niet mogen landen in Philadelphia door het slechte weer. Onze vlucht loopt minuut per minuut uit. Na verloop van tijd hadden we bijgevolg ook niet genoeg kerosine meer om te blijven rondcirkelen, dus moesten we even een tussenstop maken in Providence op Rhode Island om daar bij te tanken. Daarna opnieuw naar Phillie, maar nog steeds geen toestemming om te landen. Dan maar toerkes blijven vliegen. Uiteindelijk zijn we mogen landen om 15u30 lokale tijd (= 21u30 Belgische tijd). Door deze vertraging hadden we wel onze connectie naar San Fransisco gemist. Deze vertrok namelijk om 15u50 in Philadelphia. Onze vervangtickets, samen met hotelovernachting en een bon voor een maaltijd lagen al klaar toen we het vliegtuig uitstapten. De volgende vlucht was wel pas om 5u30 !!! de volgende ochtend. We hebben ons dan maar met het busje naar het Four Points Hotel laten brengen, samen met een twintigtal andere medepassagiers. Om 19u00 (= 01u00 Belgische tijd) hebben we dan maar een beetje gegeten in het hotel om daarna moe in ons bed te kruipen. Hopelijk morgen beter nieuws…

Vrijdag 30 juli 2010

We worden gewekt door onze wake-up call om 2u45, en vertrekken rond 3u20 opnieuw met het busje naar de luchthaven van Philadelphia. Daar aangekomen waren we nog veel te vroeg. Er was nog niet veel leven te bespeuren op de luchthaven. De incheckbalies gingen pas open om 4u30. En wat zagen we op het televisiescherm? Onze vlucht om 5u30 was… gecancelled !!!

Na het openen van de incheckbalie, dan maar daarheen waar de mensen op zoek waren naar een andere manier om ons (en de andere gestrande reizigers) veilig en wel in San Francisco te krijgen. Na een eerste –negatief- voorstel waarbij we pas ‘savonds tegen 18u00 op bestemming zouden zijn, heeft de man achter de balie toch een beter alternatief gevonden. We konden met een vlucht van Philadelphia naar Phoenix en dan van Phoenix naar San Francisco. De voorziene aankomsttijd was 12u30. Hiermee waren we uiteindelijk maar een halve dag kwijt.

Ondertussen werd ons ook al duidelijk waarom sommige Amerikanen zo dik zijn. ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds zie je ze fastfood eten… Wij hebben het die morgen zo gezond mogelijk gehouden. Als ontbijt een bagel met kaneel volledig in suiker gerold en als lunch een sandwich met 2 dikke plakken ei, 4 plakken hesp en kaas. Daarnaast hadden we ook een “Gezond” broodje met kalkoen gekocht voor onderweg… Wat lag er tussen dat gezonde broodje? 1 blaadje sla, 1 schijfje tomaat en 18 sneetjes kalkoen…

Na uiteindelijk in San Fransisco aan te komen (jaja, de overstap in Phoenix ging goed…), mochten we een huurwagen uitkiezen. Onze keuze ging direct naar een witte Dodge Caliber met maar 4668 mijl op de teller !

Vervolgens zijn we direct richting Holiday Inn hotel gereden in San Francisco. Daar zaten we op de 18de verdieping, maar dit was geen garantie voor een spectaculair zicht hoor. Onze vakantie kon beginnen…

Twee dingen die direct opvielen in onze hotelkamer: een hoog bed en een toilet vol water. Onze eerste indruk van San Fransisco?  Koud en winderig, veel is niet genoeg (eten, winkels, …) en ook veel kitsch/namaak.

Daarna hebben een wandeling gemaakt langsheen Nob Hill naar Union Square en Hallidie Plaza, het keerpunt van de Cable Cars. Dan zijn we met de cable car naar Fisherman’s Wharf gereden. Daar bezochten we Ghirardelli Square, Pier 39 met de zeeleeuwen (jaja, ze waren terug !!!) en the Cannery. Met de oldtimertram hebben we de Embarcadero afgereden naar Ferry Building om vervolgens uitgeput terug met de Cable Car naar ons hotel te rijden (volgens Belgische tijd hadden we ondertussen al nachtje doorgedaan).

Nog steeds maar weinig onder de indruk van deze stad. Europese steden hebben veel meer klasse en sfeer. Ook ‘s nachts merken we dat de stad nooit slaapt. Toch niet aan ons hotel op Van Ness Avenue: sirenes, brullende motoren en continu het gezoem van de voorbijrijdende auto’s.

Tip: Ga je veel met de cable car, tram of bus toeren? Koop dan een 3 daagse MUNI pass. Dan mag je hier zoveel mee rijden als je wil gedurende 3 dagen.

Zaterdag 31 juli 2010

We vertrekken met de Cable Car naar Financial District. Hier vind je onder andere de Transamerica Piramid en Colombus Tower. Daarna hebben we een wandeling door de kleurrijke straten van Chinatown gemaakt met de uitpuilende souvenirshops en fruit-, groenten en gedroogde viswinkels. Toen we al wandelend richting North Beach liepen, kwamen we nog een Chinese begrafenisstoet tegen. Voorop liep een fanfare, gevolgd door een cabrio met een grote bloemenkrans en foto van de overledene, een aantal limousines en tot slot oneindig veel auto’s. Ook gooiden de mensen énorm veel papiertjes door de ramen (nepgeld?)

Daarna zijn we richting Telegraph Hill gegaan en op de Coit Tower geweest. Eindelijk breekt de zon door, maar de Golden Gate Bridge, die blijft gehuld in de mist. Vervolgens hebben we de merkwaardigste straten van San Fransisco gaan opzoeken. Lombard Street, dat gekend staat om zijn haarspeldbochtjes, en ook Filbert Street, die met een helling van 31,5% de stijlste straat van de stad is. Om te lunchen gaan we op zoek naar een zo gezond mogelijk broodje…

In de namiddag zijn we met de fiets over de Golden Gate Bridge gefietst (8 mijl). We waren nog niet goed vertrokken bij de fietsverhuurder of er zwierde een vrouw haar portier al open voor Erika haar neus… Ze kon nog een beetje uitwijken, maar net niet genoeg. Gelukkig had ze geen verwondingen, enkel de daver op het lijf… De klim naar de brug was pittig, dat hadden we niet verwacht. Ondanks de felle wind, verdwijnt de mist niet helemaal. Het is wel een fijne ervaring om met de fiets over de brug te rijden. Je kan stoppen waar je wil en dit in tegenstelling tot de auto’s die erover zoeven. We zijn verder gefietst tot in Sausalito, een gezellig stadje met houten huisjes en met paalwoningen in het water. Daarna zijn we met de overzet langsheen Alcatraz terug naar Fisherman’s Wharf gevaren. Met de fiets terug leek ons een beetje veel van het goede.

‘s Avonds was het pizzatime en tijd om te rusten…

Afgelegde afstand: 12 mijl – 19 kilometer

Tip: Als je een bezoek wil brengen aan Alcatraz, moet je de boottickets minstens 2 weken op voorhand reserveren. Anders is er geen plaats meer.

De foto’s van onze eerste 3 dagen kan je hier bekijken.

Huwelijksreis

Midweek Haspengouw

Na ons trouwfeest hebben we ervoor gekozen om een midweekje uit te blazen in Haspengouw. We logeerden in Bed & Breakfast “De Vroling” in Vrolingen-Wellen, temidden in de fruitstreek. Ook al was de bloesemtijd begonnen, toch stonden de bloesems nog niet volop in bloei. Daar waren we een tweetal weekjes te vroeg voor. Maar we hadden onze fietsen mee op de auto en het waren toch wel gezellige fietstochtjes tussen de boomgaarden, genieten van de lente, …

Leuk weetje is ook dat alle kamers in deze B&B een fruitnaam hebben. Zo heb je kers, pruim, peer, appel, noot en mispel. Een meer uitgebreid verslag van onze midweek Haspengouw kan je terugvinden op deze pagina.

Meer info: De Vroling, FietsNet

Drieweekse road trip door het Zuid-Westen van de Verenigde Staten van Amerika

In de zomer van 2010 deden we een drieweekse rondreis door het Zuid-Westen van de Verenigde Staten van Amerika.

We genoten van de wonderen van de natuur in de nationale parken zoals Sequoia National Park, Grand Canyon National Park, Bryce Canyon National Park, Arches National Park, …

We gingen ook op zoek naar de zeehonden op Fisherman’s Wharf in San Fransisco, gooiden ons ook in het nachtleven van Las Vegas en zochten de cowboys en indianen tussen de cactussen in Phoenix, stelden ons op tussen de paparazzi in Hollywood (Los Angeles) en gingen relaxen op het strand van Santa Monica in Los Angeles.

Meer dan stof genoeg dus om in een verslag te gieten. Veel leesplezier met het 16 delige verslag van onze roadtrip!

Verder naar dag 1, 2 en 3 – San Fransisc >>

Hoe zag onze dagplanning eruit?