Kockel.be

Huwelijksreis – Dag 20, 21 en 22 – Los Angeles

Dinsdag 17 augustus 2010

Vandaag zijn we de mooiere kantjes van LA gaan bekijken. We zijn begonnen met een bezoek aan Downtown LA dat vlot bereikbaar was met de metro. Daar hebben we naast El Pueblo De Los Angeles ook Olvera Street bezocht. Hier staat het oudste huis van LA namelijk Avila Adobe. Daarna zijn we door Chinatown gewandeld. Een Chinese buurt zoals je in vele steden tegenkomt, maar toch niet te vergelijken met Chinatown in San Fransisco. Veel minder gezellig…Als we verder door Downtown LA liepen, dan werd ons ook duidelijk waar het belastinggeld van de gemiddelde Amerikaan naartoe gaat. Een inmense City Hall en ook een LAPD (Los Angeles Police Department) Headquarter om U tegen te zeggen… Dat moet geld kosten. Daarna hebben we de Walt Disney Concert Hall bezocht. Hier konden we een gratis audiotour doen. Echt de moeite waard, een staaltje architecturale kunst van Gehry (ook gekend van het Guggenheim museum in Bilbao)!

‘s Middags zijn we een lekker hapje gaan eten in het Wells Fargo Center tussen alle maatpakken van het financial district. In deze buurt is het dan ook niet moeilijk om een deftig restaurant te vinden…

Onze middagtoer zijn we begonnen met een 100m lange rit met de Angels Flight Railway. Dit is een historische tram in het centrum van Downtown LA waar je als toerist voor slechts $0,25 een ritje mee kan maken. Dit ritje bracht ons naar Grand Central Market, een grote overdekte markt met de typische geuren van gedroogde vis. Daarna zijn we even de oude grandeur gaan opzoeken van het Millenium Baltmore Hotel, één van de oudste hotels van LA. Vervolgens hebben we de biblotheek bezocht. Niet voor de boeken, maar wel voor het bijzondere gebouw waar deze bib gehuisd zit.

Als afsluiter van Downtown LA zijn we met de metro naar het Staples Center gegaan. De baskettempel van o.a. de LA Lakers en de Los Angeles Kings, maar daar kan je wel niet binnen op een doordeweekse dag. Enkel een ticketje kopen aan de kassa was mogelijk maar er waren geen basketbalwedstrijden gepland gedurende onze aanwezigheid in LA. Pech dus…
Op het voetpad tegenover het Staples Center lagen de Grammy Award winnaars.

Daarna zijn we met de metro richting Hollywood getrokken, naar de Walk Of Fame. Maar oh my god, wat zie je toch soms schrijnende daklozen: op een bankje zat een zwarte in zijn blote … terwijl er iets naar beneden drupte en een ferme drol onder het bankje lag. Iedereen liep er gegeneerd voorbij.

Deze keer hebben we op de Walk Of Fame wel recente bekende namen gespot. We vonden deze ter hoogte van het Chinese Theatre. Daar zijn ook de voet- en handafdrukken in het beton te bewonderen. In Kodak Theatre konden we de namen van de oscarwinnende films op de pilaren bewonderen. Ook kan je hier vanop het middenplein de letters van Hollywood op de Hollywood Hills spotten. We passeren ook langs El Capitane Theater waar veel premieres worden gehouden. Daartussen zijn er veel snuisterijwinkels, souvenirwinkels en winkels met ‘extravagante’ kleren. Om af te sluiten zijn we nog iets gaan drinken in het Hardrock Café in Hollywood. Geen probleem, ware het niet dat Steven zijn ID moest tonen om te bewijzen dat hij wel degelijk oud en wijs genoeg was om een pintje te drinken…

Oh ja, nog een leuke afsluiter van deze dag kwamen we tegen op de metrorit terug naar het hotel. We zaten op het laatste bankje in het metrostel en op het bankje voor ons zat een vrouw met een typische Amerikaanse papieren shopping bag. Ik zag deze zak precies bewegen en er leek mij een klein oranje slangetje uit te komen. Maar zo snel als ik het zag, duwde de vrouw deze zak opnieuw dicht. Nadat dit een tweede keer gebeurde was ik wel zeker, het was een oranje slang van ongeveer een 30cm lang en 2cm diameter. Toen ik de vrouw vroeg wat er in de bewuste zak zat antwoorde ze simpelweg “A little snake…” Niks speciaals dus voor the LA People!

Tip: Ga je de metro nemen in Los Angeles? Koop een dagticket van $6 en je mag een hele dag gebruik maken van het metronetwerk.

Afgelegde afstand: 0 mijl of 0 kilometer

Woensdag 18 augustus 2010

Vandaag zijn we opnieuw op toer geweest met de auto. We hebben een rit gedaan langsheen Mulholland Drive naar Hollywood Hills, Bel Air en Beverly Hills (deze vierden trouwens feest op 2 september 2010, of beter 9 02 10). Als je niet weet waar de sterren wonen, is er weinig te zien aan deze buurten. Zelfs in het poepchique Beverly Hills zijn er nog landlopers. Die slapen dan wel liever op het zachte groene gazonnetje dan op een harde bank.

Nadien zijn we doorgereden naar het mooie Santa Monica Beach met de lange pier vol (eet)kraampjes en een heuse kermis/pretpark. Hier is trouwens eveneens het einde van de Route 66.

Na Santa Monica zijn we naar het minder chique of zeg maar marginale Venice Beach getrokken. Daar konden we onze ogen niet geloven: we werden precies terug in de hippietijd gecatapulteerd, gecombineerd met skaterboys en surfers. Propaganda om Marihuana te legaliseren, landlopers met een bordje “Why lie? I need money for bear and a bag of pot.” Je komt het daar allemaal tegen. Het ene na het andere winkelstalletje met goedkope kitsch vol anarchistische leuzen, afgewisseld met psychic readers en de geur van weed. Muscle Beach viel wat tegen, de bodybuilders wilden niet gezien worden. Ook de rolschaatsbabes waren dun gezaaid. Wel pretty impressive waren de skaterboys die halsbrekende toeren uithaalden op de chique ramps. Hoe jonger, hoe zotter zelfs! We zijn teruggewandeld langs de beach met onze voetjes in het koude water. Zalige, maar wel straffe en verrassende golven… natter dan gedacht…

Afgelegde afstand: 51 mijl of 82 kilometer

Donderdag 19 augustus 2010

Vandaag hebben we het Getty Center bezocht. Alweer een staaltje van knappe architectuur, ditmaal van de hand van Richard Meier. De inkom in dit museum is gratis, maar je moet wel dubbel en dik betalen voor de parking. Nadien bracht een computergestuurd treintje ons naar de ingang. In het museum vinden we een enorme kunstcollectie met heel wat originele stukken, maar ook kopies (van beeldhouwwerken). Soms minder intressante werken, maar ook enkele mooie stukken van grootmeesters als Rubens, Monet, Frans Hals, Van Gogh, …Ook vonden we er een heel aangrijpende fototentoonstelling over de rauwe kant van het leven, niet geschikt voor gevoelige (zwangere) kijkers. Dit museum is echter meer dan alleen de binnenkant. De mooie tuin en het gezellige terras (alweer gepeperde prijzen!) maken het compleet. Je kan hier gerust een hele dag rondkuieren.

Maar de Universal Studios stonden ook nog op ons programma. Dure entrée, maar ach, je kan Hollywood toch niet verlaten zonder geweest te zijn in de thuishaven van Steven Spielberg? De 1 uur durende studio tour met verschillende sets (Jaws, Desperate Housewives, …) en special effects was de moeite waard. Ook de 4D Shrek film en the animal actors hebben we gedaan. De andere attracties waren niet echt geschikt voor zwangere vrouwen dus hebben we er veel links moeten laten liggen…

Tip: neem een ‘all inn’ voedselbandje voor 1 persoon en eet met 2 voor de prijs van 1. Dat doen hier wel meer mensen.

Afgelegde afstand: 38 mijl of 61 kilometer

Vrijdag 20 augustus 2010

Vandaag moeten we héél vroeg opstaan voor onze terugvlucht. We leveren al om 6u deze ochtend onze auto in met een kilometerstand van 7800 mijl. Zo zijn onze laatste uren van onze honeymoon aangebroken, helaas! Zelfs 3 weken lijken nog te kort… hoewel we toch wel uitkijken naar een lekkere verse krokante pistolet van een echte Belgische bakker! Onze terugvluchten lopen in tegenstelling tot onze heenvluchten zonder vertragingen waardoor we op zaterdagochtend om 8u opnieuw landen op Belgische bodem… Aaaah, home sweet home !

Afgelegde afstand: 12 mijl of 19 kilometer

Bekijk hier alle foto’s van de laatste dagen van onze huwelijksreis in Los Angeles

Huwelijksreis – Dag 19 – Palm Springs

Maandag 16 augustus 2010

Vandaag zijn we met de Palm Springs Aerial Tramway kabelbaan naar de top van Mount Jacinto gegaan, een meer dan 3000m hoge berg in Palm Springs. Tijdens de korte wandeling die we op deze berg gemaakt hebben, zagen we veel dode bomen, veel koppeltjes hagedissen maar ook prachtige uitzichten over de stad. De zichten werden spijtig genoeg wel gehinderd door veel smog die in de vallei hing. Ook hier hadden we al te veel mooie natuur gezien om onder de indruk te zijn.

In de namiddag zijn we doorgereden naar de eindbestemming van onze huwelijksreis: Los Angeles. Zonder verloren te rijden in de wirwar van op- en afritten (weeral lang leve de GPS!) zijn we aangekomen bij ons hotel in LA. De bagage werd voor ons op een karretje geladen en tot aan onze kamer gebracht. Onze auto werd voor ons geparkeerd. Het enige wat we nog kregen was een nummertje…

‘s Avonds hebben we een kleine uitstap gedaan om de stad een beetje te leren kennen. Ons eerste wapenfeit in Los Angeles was op zoek gaan naar de bekende Walk of Fame. Nadat we de straten gevonden hadden, hebben we enorm veel namen gevonden, maar weinig bekenden. Enkel beroemdheden uit de oude doos. We zaten blijkbaar aan de rand van de Walk of Fame.

Onze eerste indruk van Los Angeles na enkele uurtjes in de stad te vertoeven: vuil, vies, raar volk en een mierennest. Hopelijk krijgen we de volgende dagen een positievere kijk.

Afgelegde afstand: 119 mijl of 191 kilometer

Wil je het windmolenpark van Palm Springs nog eens herbekijken? Bekijk dan het einde van het album van Joshua Tree NP.

Klik hier om de foto’s te bekijken van onze wandeling op de Mount Jacinto in Palm Springs

Huwelijksreis – Dag 18 – Joshua Tree National Park

Zondag 15 augustus 2010

Deze morgen hebben we een blitsbezoek gebracht aan Old Town Scottsdale. Het centrum van deze buitenwijk van Phoenix zorgde niet voor verrassingen. Er zijn hier alleen maar winkels, winkels en  nog eens winkels. Allemaal in old Wild West stijl, alles nagebouwd zoals in de film. Het was vandaag zondag, dus was het er uitermate rustig want alles was dicht. Niet de moeite dus om te blijven, dus konden we maar beter onze tocht verder zetten.

Daarna zijn we doorgereden richting Palm Springs. Volgens onze GPS te bereiken door de Interstate 10 te nemen en dan 396 (!!) kilometer te rijden door de woestijn. Na even te controleren op de kaart of dit wel kon kloppen, bleek dit effectief de enige weg te zijn richting LA en dus ook Palm Springs.

Op die I 10 komt het Amerikaanse gevoel voor humor nog eens naar boven. Midden in de woestijn ligt er een staatsgevangenis. Niets speciaals aan, zij het niet dat je daar aan de kant van de autostrade volgende borden tegenkomt: “State Prison next exit, do not pick up hitchhikers!”. Amerikaanse humor… ‘t is iets speciaals

Voor we Palm Springs binnenrijden passeren we nog langsheen Joshua Tree National Park. Een nationaal park dat we niet ingepland hadden op onze reis, maar aangezien we toch reeds in het bezit waren van onze nationale parkenpas en we hier toch passeren kunnen we beter maar eens een kijkje gaan nemen. We rijden langsheen de Cholla cactussen, grote rotsen en metershoge Joshua Trees. Maar snel wordt duidelijk dat we de voorbije weken te veel verwend geweest zijn. Dit park heeft zijn troeven, maar kan op ons geen indruk maken.

Vervolgens rijden we door naar ons hotel in Palm Springs. Bij het binnenrijden van Palm Springs heb je een windmolenpark van niet honderden maar duizenden windmolens om energie op te wekken. Impressionant om te zien, zo’n grote hoeveelheden. Daar kunnen ze in België nog véél van leren…

We sluiten onze avond in Palm Springs af met een lekkere pasta in een Italiaans restaurant. Eens terug in het hotel nemen we nog een frisse duik en kijken we nog een stukje mee vanuit het zwembad naar de “dive-in-movie” Toy Story 2.

Bekijk hier de foto’s van onze rit doorheen Joshua Tree National Park

Afgelegde afstand: 351 mile of 565 kilometer

Huwelijksreis – Dag 17 – Route 66 en Phoenix

Zaterdag 14 augustus 2010

Onze dag begint vroeg vandaag. Om 5.00u zijn we al opgestaan om de zonsopgang te gaan bekijken vanaf het Yavapai Point in Grand Canyon National Park. De zon kwam volgens de parkinfo pas op om 5u41, maar eigenlijk moet je dan toch al om 5u in het park zijn om van het volledige lichtspektakel te kunnen genieten. De lucht zag al goed roos toen wij er om 5u30 aankwamen en volk dat er daar al liep… Het idee van daar alleen te staan was bijgevolg ook snel weg. Toch is dit zeker en vast de moeite waard om eens vroeg voor op te staan.

Tip: Ga je naar een zonsopgang kijken? Kleed je dan warm aan want het koelt goed af ‘s nachts.

Na de prachtige zonsopgang zijn we terug gereden naar het hotel voor een stevig ontbijt. Vervolgens zijn we begonnen aan een lange rit naar Phoenix langsheen een stuk van de historische Route 66. Volgens het reisverslag van anderen is deze Route 66 volledig uitgestorven en zonder tankstations, maar dat hebben wij absoluut zo niet ervaren. In Seligman begint voor ons de 66 gekte. Een gezellig nostalgisch dorpje voor een korte stop & fotoshoot. Daarna beginnen we aan dé rit op de Route 66… We speurden naar autowrakken en spookdorpjes langs de route, maar die vonden we niet. Een beetje teleurstellend… tot we iets voorbij halfweg in Hackberry een museum/souvenirwinkeltje tegenkwamen. Daar worden blijkbaar alle relikwieën verzameld en bijgevolg kan je er uren rondlopen zonder tweemaal hetzelfde te zien. We wanen ons als het ware even terug in de tijd van Elvis…

Na dit leuke bezoek zijn we verder gereden naar Phoenix. Dit doorheen de Mohave woestijn waar al snel de eerste Yoshua trees (Yucca’s) en gigantische cactussen opdoemden. Onze airco mocht ook hier weer een streepje hoger in deze warme omgeving… We nemen even een pauze in Wickenberg, waar we ons direct in the Wild West waanden én onze allereerste Saloon tegenkwamen.

Daarna cruisen we verder richting metropool Phoenix. We waren wel even verbaasd bij het bord ‘next 15 exits Phoenix’. Voor we nog maar iets van ons hotel in Scottsdale konden bespeuren waren we dus zeker al een uur onderweg langs allerlei brede en lange 6-vaksbanen met het ene winkelcomplex naast het andere. Dit bleek allemaal deel van Phoenix te zijn. Echt gigantisch! Gelukkig worden we hier gered door onze GPS! Huisnummer 6160 vinden als je nergens een huisnummer ziet is niet eenvoudig vandaar…

We logeren in een chique suite, ingericht met een aparte living en keukentje. Uitblazen doen we in het openluchtzwembad na zonsondergang. Vroeger was het nog niet te doen want het was er nog altijd snikheet. ZAAAALIG een zwembad dat zelfs voor Erika absoluut niet te koud was.

Ons idee van Phoenix? Decadent, maar wel in stijl !

Afgelegde afstand: 389 mijl of 626 kilometer

De foto’s van de zonsopgang in Grand Canyon National Park nog niet gezien? Deze staan bij de foto’s van Grand Canyon NP

Of bekijk hier de foto’s van onze Route 66 trip en Phoenix.

Huwelijksreis – Dag 15 en 16 – Grand Canyon National Park

Donderdag 12 Augustus 2010

Deze ochtend zijn we snel vertrokken uit het mistroostige stadje Kayenta. Onze auto brengt ons vandaag richting Grand Canyon National Park dat gekend is om de Colorado River, zijn inmense omvang en ook de prachtige vergezichten. Bijgevolg hebben we dus ook automatisch hoge verwachtingen bij dit nationale park.

Onderweg passeren we via Dinosaur Tracks, een attractie uitgebaat door de Indianen. Een Indiaanse gids leidt ons rond door het maanlandschap waar deze dinausaurus voetafdrukken zijn teruggevonden. Hij raadt ons zelfs aan om soms water in bepaalde voetafdrukken te gieten, om ze zo beter op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen… Naast de voetsporen, zijn er ook vele hopen te vinden. Volgens onze gids is dit versteende “Dino pooh!”. Kortom, een leuke stop, maar helemaal geloofwaardig leek het ons niet… Op het einde van de rondleiding vraagt onze gids geen geld, maar lokt hij ons wel mee naar zijn barakje met handgemaakte juweeltjes. We hebben er een spotgoedkoop kettingkje gekocht, zonder tax maar met een gulle fooi…

Little Colorado Canyon, Desert View, Grant View en enkele andere uitzichtpunten tonen ons de direct de schoonheid van dit weeral mysterieuze en toch weer o zo andere landschap bij het naderen van de Grand Canyon.

Het hoogtepunt van deze dag is zonder twijfel de helikoptervlucht over de Grand Canyon, een cadeau voor Erika haar verjaardag die ze vandaag viert. We waren blijkbaar wel een uur te vroeg om in te checken want we hadden niet door dat we ondertussen weer in een andere tijdzone beland waren.

De helikopter was mooi verdeeld: volgens gewicht met volgende inhoud: 6 passagiers en 1 piloot.. Anders gezegd: de piloot en de 2 kinderen vooraan, de 4 volwassenen achteraan. We vlogen eerst over het Kaibab National Forest op de tonen van Indiana Jones. Op het betoverende ogenblik dat je over de South Rim piept, schalt ook het hoogtepunt van de Indiana Jones song door je koptelefoon, een echt kippenvelmoment! De aangepaste muziek en de uitleg over de Canyon begeleiden de prachtige uitzichten. De vlucht was adembenemend. Al hadden we wel een beetje pech met de wind. Erika heeft het geweten en heeft toch wel 3 zakjes kunnen vullen. De piloot voelde zich een beetje schuldig, maar hij kon er echt niets aan doen. Dit lag puur aan de zwangerschap. Hoe dan ook, een vlucht over de Grand Canyon is méér dan ooit een echte aanrader!

Na de vlucht van een uur zijn we even gaan bekomen in het hotel om ‘s avonds in een gezellig (ja, blijkbaar kennen ze dat in Arizona wel, in tegenstelling tot het arme Utah) restaurant te gaan eten. Om wat sfeer te brengen werd er muziek gespeeld door live country bandjes.

Erika heeft genoten van een fijne 30ste verjaardag. Enerzijds dankzij de helikoptervlucht maar zeker ook dankzij de vele berichtjes die haar toegestuurd werden (zelfs van de enige echte Barack Obama…)

Afgelegde afstand: 155 mijl of 249 kilometer

Vrijdag 13 Augustus 2010

We genieten in ons hotel van een uitgebreid ontbijtbuffet! Daarna zijn we het park ingetrokken. Eerst richting Yavapai Point om naar een park ranger te gaan luisteren die interessant kon vertellen over de geologie van de Grand Canyon.

Daarna hebben we onze auto geparkeerd aan het stationnetje van Grand Canyon Village. Van daaruit wilden we met de gratis shuttlebus langs de Hermit Road naar Hermits Rest rijden. Maar er stond wel héél veel volk te wachten aan de eerste halte, dus besloten we om te voet tot aan het 1e uitzichtpunt te wandelen (Maricopa) met toch wel wat klimwerk als gevolg. Van daaruit zijn we met de bus doorgereden naar Hermits Rest want daar was een ahum-ahum “snack bar”. Het enige wat je er kon krijgen waren tegenvallende bevroren sandwiches (op zijn Amerikaans uiteraard) en snoep. Een stevige lunch zat er dus niet in op dit prachtige uitzichtpunt.

Om terug te keren hebben we korte stukjes teruggewandeld en stukjes met de bus terug gereden. Dit leverde ons prachtige uitzichten op de Grand Canyon op. We hadden trouwens ook het geluk om de Colorado River in zijn echte kleur (bruinrood) te kunnen bewonderen. Meestal is hij blauwgroen, maar in het Monsoon Season heeft hij zijn echte bruinrode kleur. Prachtig!

Na ons bezoek aan het Nationale park zijn we de IMAX film gaan bekijken naast ons hotel in Tusayan. Volgens de brochure MOET je deze film gezien hebben als je in Grand Canyon National Park komt. Volgens ons is dit echter enorm overroepen. Je plakt met je gezicht té dicht tegen het scherm en ook als je niet echt houdt van bewegende camera’s is deze film géén aanrader. Er wordt enorm veel vanuit een rafting boot gefilmd. Knap maar overroepen.

‘s Avonds zijn we nog eens naar de Mc Donalds geweest. En wat we daar meemaakten, hebben we nog nooit gezien of moet ik zeggen gehoord? De muziek die op stond in die Mc Donalds was kamermuziek (lees: klassieke muziek voor kleine bezettingen). Gekke Amerikanen toch !

We kruipen op tijd ons bed in, want morgenvroeg willen we op tijd opstaan om te gaan kijken naar de zonsopgang in Grand Canyon National Park…

Afgelegde afstand: 35 mijl of 56 kilometer

Klik hier om de foto’s te bekijken van onze ter land en in de lucht avonturen in Grand Canyon National Park

Huwelijksreis – Dag 14 – Monument Valley Navajo Tribal Park

Woensdag 11 augustus 2010

Vandaag bracht onze Dodge Caliber ons richting Monument Valley Navajo Tribal Park. Geen nationaal park, maar een park dat beheerd wordt door de Navajo Indianen. Op de rit naar Monument Valley hebben we wel een rechtsomkeer moeten maken van een twintigtal mijl. We hadden niet genoeg benzine meer om tot aan het park te geraken, en volgens de GPS was er geen tankstation meer te bespeuren na Bluff waar we net doorgereden waren. We wilden geen risico’s nemen en zijn dus  maar wijselijk teruggedraaid om te gaan tanken. Achteraf gezien, was er wel nog een tankstation (dat niet gekend was in de GPS), maar dat risico loop je liever niet in zo’n verlaten landschappen als in Utah.

Daarna zijn we verder gecruised richting het park. Aangezien het geen nationaal park was, was ook hier onze nationale parkenpas niet geldig en moesten we aparte inkom betalen aan de indianen. Het park viel voor ons dik tegen. Vanop afstand had je een prachtig zicht op de “monumenten” (gekend vanop de Marlboro reclameborden of tal van Amerikaanse films) maar daarnaast loopt er slechts één zandweg door het park die bezaaid ligt met gaten ter grootte van een badkuip. We hebben deze weg proberen volgen met ons autootje, maar al snel bleek dat dit niet de ideale weg was om af te leggen met een baby in de buik. Het was pijnlijk door al de schokken en bijgevolg niet gezond. Na 100m zijn we dan ook teruggedraaid. Het is dan ook niet zonder reden dat de indianen boven aan het visitor center 4X4’s en paarden verhuren om door het park te trekken.

Na dit korte bezoek zijn we dan maar doorgereden naar onze overnachtingsplaats in Kayenta. Direct viel het ons op hoeveel straathonden daar rondlopen. En ook hoeveel mensen een ingedeukte garagepoort hebben, net of elke inwoner er wel eens tegen rijdt met zijn pick-up! De middelbare school zorgt voor enig leven in dit stadje, maar voor de rest is het zo armoedig en troosteloos. Een gezellige avond in een leuke bar of saloon zat er hier niet in omdat deze hier gewoon niet te vinden zijn. In Kayenta mag er geen alcohol gedronken worden, vandaar…

Ook leuk babynieuws vandaag: Steven heeft ons sloeberke voor het eerst gevoeld. Jippie !

Afgelegde afstand:  207 mijl of 333 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze korte doortocht in Monument Valley Navajo Tribal Park

Huwelijksreis – Dag 13 – Arches National Park

Dinsdag 10 augustus 2010

Na een goede nachtrust, ontwaken we voor een rustig dagje in Arches National Park. Eerst nog even genieten van een stevig Amerikaans ontbijt In ons motel. Aangezien dit niet altijd inbegrepen is in onze overnachting, moeten we hiervan genieten als dit wel het geval is.

Na dit onbijt zijn we vertrokken richting het nationale park. We zijn het park volledig doorgereden en omdat we een volledige dag uitgetrokken hadden voor dit park, zijn we bijgevolg aan alle vista points gestopt al was het maar voor twee minuutjes. We hebben heel wat prachtige bogen gezien en ook enkele kleine en makkelijke wandelingen gemaakt. Zo zijn we gepasseerd aan de Balanced Rock, de North en South Window Arches, de Delicate Arch en als afsluiter een mooie wandeling naar de metersbrede Landscape Arch aan Devils garden. Tijdens de middag hebben we onze eigen meegebrachte picknick opgegeten met een prachtig uitzicht over de rotsformaties in het park.

Voor ons avondmaal waren we op zoek naar een goed restaurant. We hadden de avond ervoor al een mooi restaurant opgemerkt aan de overkant van ons hotel, bovenop de heuvel met uitzicht op Moab. We zijn daar gaan eten en hebben er genoten van een heerlijke gegrilde zalm. Mmmm, dat eten was daar lekker !!!

 Afgelegde afstand: 62 mijl of 100 km

Bekijk hier ons fotoalbum van de prachtige bogen van het Arches National Park

Huwelijksreis – Dag 12 – Goblin Valley State Park

Maandag 9 augustus 2010

Vandaag hadden we een rustig dagje cruisen met de auto. Na een stevig ontbijt in ons hotel in Capitol Reef, hadden we alle tijd om naar Moab te rijden. We gingen dit park niet meer gaan bezichtigen vandaag, maar hadden er morgen een volledige dag voor uitgetrokken omdat dit zo prachtig en groot zou zijn.

De rit naar Moab verloopt langs de meest bizarre landschappen. Eerst wanen we ons in een maanlandschap om vervolgens door de eindeloze vlaktes te rijden.

We maken een tussenstop in het Goblin Valley State Park (Geen nationaal park dus moeten we extra toegang betalen want onze pas wordt niet aanvaard). Dit is een park dat bestaat uit de meest bizarre zand- en siltsteen zuilen. Het is net alsof een beeldhouwer zich hier heeft uitgeleefd om allerlei vreemde creaturen met pofmutsen en dikke neuzen te maken. Volgens een andere familie was dit de ideale plek om verstoppertje te spelen.

In de namiddag hebben het rustig aan gedaan. Terwijl er een wasje aan het draaien was, hebben we nog een duik genomen in het zwembad en de Hot Tub.(bubbelbad) van het hotel.

Afgelegde afstand: 181 mijl of 291 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze beeldhouwkunsten in het Goblin Valley State Park

Huwelijksreis – Dag 11 – Capitol Reef National Park

Zondag 8 augustus 2010

Vandaag bracht onze autorit ons richting Capitol Reef National Park. Tijdens deze rit hebben we ook een bezoek gebracht aan het Anasazi museum. Dit was een klein museum met restanten en opgravingen (bijvoorbeeld de woningen) van de Anasazi indianen. ‘s Middags zijn we gaan lunchen bij de Mexicaan, en al snel werd duidelijk dat dit niet echt onze smaak is. Die bonensaus was er echt teveel aan voor ons…

Eens aangekomen in Capitol Reef National Park, zijn we – zij het in de korte maar stevige regenbui- naar de petrogliefen gaan kijken. Deze waren te bewonderen via een houten pad en werden verder toegelicht door een park ranger. Toen we op dat pad liepen, dacht Erika dat ze een stuk slangenhuid had zien liggen op het pad. Maar de park ranger bracht duidelijkheid: het was geen slangenhuid maar wel de cocon van een tent rups. Tot zo ver onze kennis van biologie…

We zijn ook naar het Vistapoint gereden. Vanop dit punt konden we maar liefst 236 kilometer ver kijken. Zo helder is de lucht hier in deze omgeving.

Daarna zijn we begonnen aan een korte (2 mijl, bleek achteraf 4 te zijn heen en terug) doch stevige wandeling naar de Natural Bridge. Het was ondertussen ook terug goed weer geworden, dus het was alweer genieten in het stralende zonnetje. Onderweg hebben we naast de prachtige landschappen ook een indianen grotwoning gespot, bizarre uithollingen, gekleurde lijnen op de rotswanden en waterpocket folds. Tegen de tijd dat we terug aan onze auto toekwamen, was het rustige bergriviertje omgetoverd in een kolkende bruine wildwaterbaan. Dit kwam door de regen die twee uur eerder uit de hemel gevallen was. Indrukwekkend!

‘s Avonds hebben we pizza gegeten onder een patio met een prachtig zicht op het nationale park (maar met wel een marginale ‘’Superwoman” serveuse…) Daarna was het tijd om even te chillen in het zwembad en de jacuzzi van het hotel, alweer met een prachtig uitzicht van een ondergaande zon op de rotsen van Capitol Reef National Park.

Om 22u zijn we naar het amfitheater punt gereden in het park, om samen met de park ranger naar de sterren te kijken. De Melkweg die verliefde sterren scheidt, andere zonnestelsels, vallende sterren, satellieten, … Eén voor één hebben we het kunnen bewonderen. Nog nooit in ons leven hebben we zoveel sterren gezien als toen. Echt de moeite !

Verder was er vandaag ook in Erika haar buik een speciale gebeurtenis… Sloeberke heeft zich voor de eerste maal laten voelen! En dit zal zeker en vast niet de laatste keer zijn…

Afgelegde afstand: 167 mijl of 269 kilometer

Bekijk hier de foto’s van de rotsformaties in Capitol Reef National Park

Huwelijksreis – Dag 10 – Bryce Canyon National Park

Zaterdag 7 augustus 2010

Na meer dan een week op Amerikaans vasteland te vertoeven, zien (en horen) we vandaag voor het eerst regen. We worden gewekt door een stevige onweersbui in ons hotel aan de rand van Zion National Park. Daarna is het de hele voormiddag verder blijven regenen. Gelukkig waren we voornamelijk onderweg naar Bryce Canyon National Park. Het was een korte rit, maar toch lang genoeg voor Erika om ziek te worden. Daarnaast kwamen we ook een auto tegen die in de gracht/afgrond was gereden. Gelukkig voor hen was er al veel volk uitgestapt om te helpen, dus zijn wij maar verder gereden.

Toen we toekwamen in Bryce Canyon National Park, was het nog steeds aan het regenen. In het begin belemmerden de wolken wel al eens ons zicht, maar beetje bij beetje klaarde het op. We zijn eerst naar het uiteinde van het park gereden, om dan langs alle viewpoints terug te komen.

De hoodoos (aardpiramides) van Bryce Canyon zijn onbeschrijfelijk indrukwekkend. Deze zichten zijn voor ons hét hoogtepunt van onze reis !!! We doen een afdaling naar Sunset Point. Deze is stijl maar meer dan de moeite waard om te doen. Wij zijn maar tot halfweg naar beneden gegaan wegens te vermoeiend voor Erika en de baby.

Daarnaast moesten we in dit park ook regelmatig traag rijden want de Pronghorn antilopen lopen vaak vlakbij je auto op of naast de weg. Zo huppelde er eentje sierlijk voor onze auto de baan over. Prachtig om te zien…

Onze overnachting hier was minder. Het was een écht goor motel waar we liever buiten dan binnen waren. Om geen volledige avond in onze kamer door te moeten brengen, besloten we ‘s avonds dan maar om nog iets te gaan drinken. Een goed pintje gaan pakken. Niet dus hier in Utah! We hebben méér dan een uur gereden, maar er was spijtig genoeg geen café te bespeuren. Er mag in deze staat dan ook geen alcohol gedronken worden, en dat merk je. Prachtige natuur, maar doodse dorpjes…

Afgelegde afstand: 189 mijl of 304 kilometer

Bekijk hier de foto’s van Bryce Canyon National Park