Kockel.be

Huwelijksreis – Dag 9 – Zion National Park

Vrijdag 6 augustus 2010

We verlaten het zottekot met grootheidswaanzin en trekken terug richting ongerepte natuur: Zion National Park.

Het park kan je gemakkelijk met een gratis shuttlebus bereiken vanuit Springdale waar ons hotel was. In het park zelf mag je niet met de auto rijden. Er rijden enkel bussen die je naar de belangrijkste trekpleisters voeren. We hebben 2 gemakkelijke wandelingen gedaan: één naar de Lower Emerald Pools, en ook de Riverside walk. Zalig, die rust !

Het krioelt hier overigens van de eekhoorns. Daarnaast zagen we ook 1 hert met flaporen.

‘s Avonds relaxen we in de hot tub van ons Best Western hotel met zicht op de prachtige rode rotsen van het Zion National Park

Tip: Ga op sandalen of andere schoenen die nat mogen worden naar Zion National Park als je de Riverside walk wil doen. Dan kan je nog een stukje verder wandelen in de Virgin River op het nauwste stuk van de Canyon. Een wandelstok (tak) vind je ter plekke wel of wordt je aangeboden door een andere toerist.

Afgelegde afstand: 165 mijl – 265 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze wandelingen in Zion National Park

Huwelijksreis – Dag 7 en 8 – Las Vegas

Woensdag 4 augustus 2010

We worden wakker in onze koele hotelkamer in Death Valley National Park. Wie gedacht had dat het ‘s morgens vroeg frisser was in Death Valley, heeft het flink mis. We rijden met de auto langs de Artists Drive, waar magnifieke kleurschakeringen te zien zijn in de bergen. Daarna rijden we door via de Devil’s Golf Course naar Badwater, het laagste punt van de VS. Zelfs de korte wandelingen die we hier doen, zijn door de hitte al een hels karwei.

Na deze bezoeken zetten we koers richting Las Vegas, tenminste als onze auto mee wil. Hij geeft de leuke boodschap ‘Change Oil’ temidden van het snikhete Death Valley. Omdat we er ter plekke niet veel aan kunnen veranderen, zit er niks anders op dan door te rijden tot in Las Vegas en daar de auto opnieuw te gaan omruilen bij de Car Rental. Onderweg zien we verschillende kleine windhozen door het landschap zweven.

Eenmaal in Las Vegas toegekomen, checken we in in ons kasteelachtige hotel/casino Excalibur. Het heeft eventjes geduurd voor we de check-in balie vonden, maar mits de bordjes een tweehonderdtal meter te volgen door het casino lukt dat ook wel… Daarna zijn we direct naar de luchthaven gereden om onze auto in te ruilen. We kregen zonder problemen een andere wagen mee (met upgrade!) en reden buiten met een witte Dodge Avenger. Een goede wagen maar al snel merkten we dat er ‘nen Jimmy’ op het stuur zat. Het stuur trilde enorm, de auto leek niet uitgebalanceerd te zijn.

Las Vegas is waanzinnig !!! Het is als het ware een cultuurshock als je vanuit het doodse Death Valley komt: grootheidswaanzin, toeters & bellen, knipperende lichtjes, glamour & glitter, koude air gekoelde hotel/casino’s terwijl het buiten meer dan 40° Celsius warm is. Ook hier valt het ons op dat er enorm veel daklozen op straat rondhangen. Eveneens worden er aan Steven regelmatig adreskaartjes van luxedames aangeboden, zelfs al loopt hij hand in hand met zijn vrouw! Het zal wel eigen zijn aan het gekke Las Vegas.

‘s Avonds hebben we een bezoek gebracht aan de Stratosphere Tower voor een panoramisch zicht op de verlichte stad. Een foto kon ik hier niet trekken. Mijn statief -dat ik meehad- moest ik even inleveren in het casino want het werd aanschouwd als een mogelijk wapen in de toren… Amerikanen en veiligheid… ‘t is iets speciaals…

Na het bezoek aan de toren zijn we onze auto opnieuw gaan binnenbrengen. Met nog meer dan 3000 kilometer voor de boeg leek de trilling op het stuur wel een enorm storend gebrek. We verlangden terug naar onze kleinere Dodge Caliber. En guess what… onze witte Dodge stond ons opnieuw op te wachten. Frisgewassen van binnen en van buiten en met verse olie! Wat een opluchting.

Afgelegde afstand: 188 mijl of 302 kilometer

Donderdag 5 augustus 2010

We ontbijten in één van de vele Starbucks die Las Vegas rijk is, namelijk in die in het MGM Grand hotel. Daarna hebben we een volledige dag de wereldbekende strip afgeschuimd. We lopen binnen en buiten in M&M’s World, het Harley Davidson Café, Paris, MGM Grand, New York New York, Wynss, Venetian, Hardrock Café, Planet Hollywood, Treasure Island en ga zo maar verder.

Door al het slenteren in de hitte en de airco, heeft Erika in de namiddag even platte rust nodig. We gaan terug met de monorail langs de achterkant van de strip naar ons Excalibur kasteel.

‘s Avonds hebben we ons gokje gewaagd. Iets wat je moet doen als je in Las Vegas bent. We hebben voor $20 gegokt in New York New York Casino & Excalibur Casino. Op het einde van de rit hadden we hiervan nog $10 over… Geen geluk dus. Maar ja, je weet wat ze zeggen. Geen geluk in het spel, is geluk in de liefde…

Afgelegde afstand: 0 mijl – 0 kilometer

Bekijk hier onze foto’s van Death Valley

Bekijk hier onze avonturen op de bekendste straat van Las Vegas

Huwelijksreis – Dag 6 – Death Valley National Park

Dinsdag 3 augustus 2010

Vandaag staat de langste rit van onze roadtrip op het programma, meer dan 500km van Sequoia National Park naar Death Valley National Park. Dit is naast een warme rit eveneens de eerste rit die ons in ongelooflijke landschappen brengt met prachtige vergezichten tot gevolg.

Lunchen doen we in een typisch Amerikaans baanrestaurant. Het ziet er echt uit zoals in de films, wel leuk! We hebben er wel een lekker vers gemaakt kippenstoofpotje kunnen eten. Mmmm…

Na de middag zijn we even gestopt aan het mooie Lake Isabel, om daarna verder te rijden door het steeds veranderende maar o zo fascinerende landschap. Je voelt ook de temperatuur stijgen en je ziet de begroeiing verminderen. Je vraagt je af wie hier toch ook maar wilt wonen. Voor je ergens geraakt in Californië moet je precies eerst wel 20 bergen over…

Zwarte stenen, rode aarde, witte zoutmeren, groene Yucca’s, blauwe lucht. Jaja, we zijn gearriveerd in het kleurrijke maar o zo hete landschap van Death Valley. We stoppen aan Stovepipe Wells. Het is precies of ze hebben daar ineens een paar zandduinen neergesmeten. Maar al snel merken we dat we het niet langer dan 10 minuten uit de auto kunnen uithouden. En ook ironie troef hier in Death Valley, net op het moment dat je je airco het meest nodig hebt, staat er een waarschuwingsbord dat je hem de komende 10 mijl maar beter kan afzetten om oververhitting van de wagen bij het klimmen te voorkomen.  Door de hitte zie je ook regelmatig fata morgana’s waardoor het lijkt of de auto’s voor je op het water rijden in plaats van op de baan.

En dan komen we ineens aan een oase temidden van de woestijn. Het blijkt ons hotel te zijn: Furnace Creek Ranch. Het is een groene oase inclusief golfterrein in Death Valley. Eens op de kamer toegekomen, blijkt dat een goede frisse ruimte te zijn. Hoe ze dit doen? 2 airco’s en een plafondventilator…

‘s Avonds rijden we naar Zabriskie Point om een zonsondergang te gaan fotograferen. Volgens de boekjes een schitterend kleurenspektakel, maar volgens ons enorm overroepen. Misschien is dit mooier bij zonsopgang.

En ja hoor, zelfs als de zon onder is, blijft een hete wind je geselen. We zijn dan ook blij in ons bedje te kunnen kruipen op een frisse kamer.

Afgelegde afstand: 317 mijl – 510 kilometer

Bekijk hier de foto’s van onze trip richting Death Valley

Huwelijksreis – Dag 5 – Sequoia National Park

Maandag 2 augustus 2010

Vandaag gaan we op weg naar Sequoia National Park. We proberen vanaf nu ‘s middags warm te eten en ‘s avonds iets lichts. Met een volle (vette) maag gaan slapen lukt toch niet zo goed. Om te eten, stoppen we ‘s middags bij Panda Express (wokfastfood). Supperlekkere Oosterse gerechten en hier hebben ze tenminste echte! kip en verse groenten. Een gezonde dag dus vandaag. Want naast het verse eten ‘s middags zijn we ook nog bij een fruitboer gestopt waar we voor $3 een tweetal kilogram verse pruimen op de kop konden tikken (zo groot dat we eerst dachten dat het nectarinen waren). Blijkbaar zijn er toch nog lekkere dingen in Californië te verkrijgen.

Via het stuwmeer Lake Kaweah rijden we naar ons logement in Three Rivers, vlakbij het nationaal park. Maar wat is het daar uitgestrekt. We hebben vandaag zeker méér dan 150 kilometer in het park zelf gereden.

We rijden het park binnen en passeren via de Tunnel Rock, Hospital Rock, het visitor center om vervolgens naar de Moro Rock te rijden. Daar heb je echt het gevoel dat je op het dak van de wereld staat. Onbeschrijflijk! Daarna zijn we naar het Grant Forest gereden met de General Sherman Tree. Deze boom is het grootste levende organisme op deze aardbol (qua volume, niet qua hoogte). Ook tijdens een grote boomknuffel voel je jezelf wel héél klein op deze wereld…

Omdat we niet terug wilden via de wegenwerken in het park (je mocht er enkel op het uur passeren), zijn we verder doorgereden naar de General Grant Tree en een aantal andere big boys. Dit leidde ons echter te ver weg van ons hotel waardoor we een hele lange lange lange lange lange … kronkelweg in het pikkedonker terug moesten nemen. Onderweg zijn we 3 loslopende koeien, 2 herten en 1 onfortuinlijk konijntje tegengekomen. We zijn ook even moeten stoppen langs de kant van de weg. Erika wou daar persé haar stempel drukken op dat wegje… Ze werd nogal misselijk van de vele bochtjes en het moest eruit… Pluspunt hieraan was wel dat ze een énorm mooie sterrenhemel zag. Ze zei me dat ze nog nooit zo veel sterren bij elkaar had gezien. Na een lange, moeilijke rit zijn we uitgeput maar wel terug aan ons hotel aangekomen. Eind goed al goed…

Afgelegde afstand: 292 mijl – 469 kilometer

Tip: We verbleven hier in een Comfort Inn & Suites hotel. Dit zijn achteraf gezien goede hotels, veelal met een bubbelbad én ontbijt ‘s morgens.

Bekijk hier de foto’s van onze lange rit doorheen Sequoia National Park

Huwelijksreis – Dag 4 – Yosemite National Park

Zondag 1 augustus 2010

2 kreeften worden wakker in San Fransisco… Het hoeft dus helemaal niet warm te zijn om te verbranden. Vandaag vertrekken we voor onze eerste rit naar Yosemite National Park. De kilometerteller (of is het mijlenteller) staat op 4680 mijl als we vertrekken vanuit ons hotel in San Fransisco.

Tijdens deze rit hebben we de eerste keer echt het gevoel in de States te zijn. We rijden de eerste keer een half uur zonder ook maar één auto tegen te komen. In Yosemite National Park staan de auto’s daarentegen in één lange file. Er is daar namelijk ook maar één weg waarlangs alle auto’s moeten passeren. Uiteraard zorgt dit voor verkeersoverlast.

In het park zijn we fel onder de indruk van de grootsheid van alles. De bomen, de rotsen en ook de watervallen, één voor één doen ze je erg klein voelen. We doen twee kleine wandelingetjes in het park, naar Yosemite Lower Falls en een andere naar de Half Dome. Beren hebben we niet gezien, maar wel héél veel eekhoorns.

Hopelijk is Steven morgen weer beter, want vandaag was hij snipverkouden… Niet leuk tijdens het reizen.

Afgelegde afstand: 226 mijl – 363 kilometer

Tip: Ga je meer dan 4 nationale parken bezoeken? Koop dan een Season Pass. Deze kost $80 per voertuig, en is 1 jaar lang geldig voor alle erkende nationale parken. Er zijn echter ook nog andere parken (vooral bij de Indianen) die deze pas niet aanvaarden.

Bekijk hier ons fotoalbum ‘Yosemite National Park (Augustus 2010)’

Huwelijksreis – Dag 1, 2 en 3 – San Fransisco

Donderdag 29 juli 2010

We moeten vroeg opstaan vandaag, want om 7u00 komt de taxi ons al ophalen om te vertrekken richting Zaventem. We moeten twee vluchten nemen vandaag. De eerste vlucht is die van US Airways om 10u45 van Zaventem naar Philadelphia. De tweede vlucht is die van Philadelphia naar San Fransisco.

De metaaldetector op de luchthaven piept al bij de eerste controle ter hoogte van de buik van Erika. Is dit ons sloeberke dat van zich laat horen, of is het gewoon de knop van de broek?

Na al meer dan 8 uur in de lucht te hangen, horen we van de piloot dat we niet mogen landen in Philadelphia door het slechte weer. Onze vlucht loopt minuut per minuut uit. Na verloop van tijd hadden we bijgevolg ook niet genoeg kerosine meer om te blijven rondcirkelen, dus moesten we even een tussenstop maken in Providence op Rhode Island om daar bij te tanken. Daarna opnieuw naar Phillie, maar nog steeds geen toestemming om te landen. Dan maar toerkes blijven vliegen. Uiteindelijk zijn we mogen landen om 15u30 lokale tijd (= 21u30 Belgische tijd). Door deze vertraging hadden we wel onze connectie naar San Fransisco gemist. Deze vertrok namelijk om 15u50 in Philadelphia. Onze vervangtickets, samen met hotelovernachting en een bon voor een maaltijd lagen al klaar toen we het vliegtuig uitstapten. De volgende vlucht was wel pas om 5u30 !!! de volgende ochtend. We hebben ons dan maar met het busje naar het Four Points Hotel laten brengen, samen met een twintigtal andere medepassagiers. Om 19u00 (= 01u00 Belgische tijd) hebben we dan maar een beetje gegeten in het hotel om daarna moe in ons bed te kruipen. Hopelijk morgen beter nieuws…

Vrijdag 30 juli 2010

We worden gewekt door onze wake-up call om 2u45, en vertrekken rond 3u20 opnieuw met het busje naar de luchthaven van Philadelphia. Daar aangekomen waren we nog veel te vroeg. Er was nog niet veel leven te bespeuren op de luchthaven. De incheckbalies gingen pas open om 4u30. En wat zagen we op het televisiescherm? Onze vlucht om 5u30 was… gecancelled !!!

Na het openen van de incheckbalie, dan maar daarheen waar de mensen op zoek waren naar een andere manier om ons (en de andere gestrande reizigers) veilig en wel in San Francisco te krijgen. Na een eerste –negatief- voorstel waarbij we pas ‘savonds tegen 18u00 op bestemming zouden zijn, heeft de man achter de balie toch een beter alternatief gevonden. We konden met een vlucht van Philadelphia naar Phoenix en dan van Phoenix naar San Francisco. De voorziene aankomsttijd was 12u30. Hiermee waren we uiteindelijk maar een halve dag kwijt.

Ondertussen werd ons ook al duidelijk waarom sommige Amerikanen zo dik zijn. ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds zie je ze fastfood eten… Wij hebben het die morgen zo gezond mogelijk gehouden. Als ontbijt een bagel met kaneel volledig in suiker gerold en als lunch een sandwich met 2 dikke plakken ei, 4 plakken hesp en kaas. Daarnaast hadden we ook een “Gezond” broodje met kalkoen gekocht voor onderweg… Wat lag er tussen dat gezonde broodje? 1 blaadje sla, 1 schijfje tomaat en 18 sneetjes kalkoen…

Na uiteindelijk in San Fransisco aan te komen (jaja, de overstap in Phoenix ging goed…), mochten we een huurwagen uitkiezen. Onze keuze ging direct naar een witte Dodge Caliber met maar 4668 mijl op de teller !

Vervolgens zijn we direct richting Holiday Inn hotel gereden in San Francisco. Daar zaten we op de 18de verdieping, maar dit was geen garantie voor een spectaculair zicht hoor. Onze vakantie kon beginnen…

Twee dingen die direct opvielen in onze hotelkamer: een hoog bed en een toilet vol water. Onze eerste indruk van San Fransisco?  Koud en winderig, veel is niet genoeg (eten, winkels, …) en ook veel kitsch/namaak.

Daarna hebben een wandeling gemaakt langsheen Nob Hill naar Union Square en Hallidie Plaza, het keerpunt van de Cable Cars. Dan zijn we met de cable car naar Fisherman’s Wharf gereden. Daar bezochten we Ghirardelli Square, Pier 39 met de zeeleeuwen (jaja, ze waren terug !!!) en the Cannery. Met de oldtimertram hebben we de Embarcadero afgereden naar Ferry Building om vervolgens uitgeput terug met de Cable Car naar ons hotel te rijden (volgens Belgische tijd hadden we ondertussen al nachtje doorgedaan).

Nog steeds maar weinig onder de indruk van deze stad. Europese steden hebben veel meer klasse en sfeer. Ook ‘s nachts merken we dat de stad nooit slaapt. Toch niet aan ons hotel op Van Ness Avenue: sirenes, brullende motoren en continu het gezoem van de voorbijrijdende auto’s.

Tip: Ga je veel met de cable car, tram of bus toeren? Koop dan een 3 daagse MUNI pass. Dan mag je hier zoveel mee rijden als je wil gedurende 3 dagen.

Zaterdag 31 juli 2010

We vertrekken met de Cable Car naar Financial District. Hier vind je onder andere de Transamerica Piramid en Colombus Tower. Daarna hebben we een wandeling door de kleurrijke straten van Chinatown gemaakt met de uitpuilende souvenirshops en fruit-, groenten en gedroogde viswinkels. Toen we al wandelend richting North Beach liepen, kwamen we nog een Chinese begrafenisstoet tegen. Voorop liep een fanfare, gevolgd door een cabrio met een grote bloemenkrans en foto van de overledene, een aantal limousines en tot slot oneindig veel auto’s. Ook gooiden de mensen énorm veel papiertjes door de ramen (nepgeld?)

Daarna zijn we richting Telegraph Hill gegaan en op de Coit Tower geweest. Eindelijk breekt de zon door, maar de Golden Gate Bridge, die blijft gehuld in de mist. Vervolgens hebben we de merkwaardigste straten van San Fransisco gaan opzoeken. Lombard Street, dat gekend staat om zijn haarspeldbochtjes, en ook Filbert Street, die met een helling van 31,5% de stijlste straat van de stad is. Om te lunchen gaan we op zoek naar een zo gezond mogelijk broodje…

In de namiddag zijn we met de fiets over de Golden Gate Bridge gefietst (8 mijl). We waren nog niet goed vertrokken bij de fietsverhuurder of er zwierde een vrouw haar portier al open voor Erika haar neus… Ze kon nog een beetje uitwijken, maar net niet genoeg. Gelukkig had ze geen verwondingen, enkel de daver op het lijf… De klim naar de brug was pittig, dat hadden we niet verwacht. Ondanks de felle wind, verdwijnt de mist niet helemaal. Het is wel een fijne ervaring om met de fiets over de brug te rijden. Je kan stoppen waar je wil en dit in tegenstelling tot de auto’s die erover zoeven. We zijn verder gefietst tot in Sausalito, een gezellig stadje met houten huisjes en met paalwoningen in het water. Daarna zijn we met de overzet langsheen Alcatraz terug naar Fisherman’s Wharf gevaren. Met de fiets terug leek ons een beetje veel van het goede.

‘s Avonds was het pizzatime en tijd om te rusten…

Afgelegde afstand: 12 mijl – 19 kilometer

Tip: Als je een bezoek wil brengen aan Alcatraz, moet je de boottickets minstens 2 weken op voorhand reserveren. Anders is er geen plaats meer.

De foto’s van onze eerste 3 dagen kan je hier bekijken.

Onze midweek Haspengouw in De Vroling

Ondertussen zijn we al een maand getrouwd. Tijd dus om onze foto’s en een verslagje van onze pre-honeymoon online te plaatsen! 

Om te genieten van ons “pas getrouwd” te zijn, en om even alle stress van ons af te smijten –ja, een trouw regelen veroorzaakt stress- hadden we de week na onze trouw een paar daagjes geboekt in de Bed & Breakfast “De Vroling” te Vrolingen (Wellen). Deze moderne Bed & Breakfast –met ijssalon- van de familie Nulens bevindt zich midden in de fruitstreek. Dat was ook één van de redenen waarom wij voor deze B&B gekozen hadden. April is de bloesemmaand bij uitstek, en waar kan je er dan beter van genieten dan in de fruitstreek in Limburg?

De eerste dag

Voor het vertrek nog even de fietsen in orde zetten, banden oppompen, fietsrek op de trekhaak, fietsen erop en klaar om te vertrekken naar het verre Limburg… Het rijden ging wel even minder vlot dan verwacht, met dank aan de files op de E313 door de werkzaamheden aan de door de strenge winter kapotgereden autostrade. Uiteindelijk toch nog in de vroege namiddag toegekomen in het fruitige Vrolingen, een deelgemeente van Wellen. Direct onze intrek genomen in “De Noot” (dit was dus één van de zes kamers), en daarna direct tijd gemaakt om onze beentjes op te warmen voor een klein fietstochtje. Je merkt direct dat het in Limburg toch niet altijd even plat is als je denkt… Er zaten in dit 20km lange fietstochtje direct enkele stevige hellingen… De avond hebben we dan maar afgesloten door in het restaurant van De Vroling een lekker plaatselijk gerechtje te eten en uiteraard een ijsje als afsluiter…

De tweede dag 

Na een stevig ontbijt, inclusief de stroop van Vrolingen, waren we klaar voor een dagje Haspengouw zoals het hoort te zijn in de bloesemmaand. ‘s Morgens hebben we een rondleiding gevolgd in de veiling van Borgloon. Elke dag in april (bloesemmaand) kan je één of meer gratis rondleidingen volgen in een veiling of een fruitbedrijf in de streek. Door de goede uitleg van de sympathieke gids weten we nu ook weer welke appelen we moeten kiezen als we naar de plaatselijke Colruyt of Okay gaan…

Daarna zijn we opnieuw op onze tweewieler gesprongen voor een 55km durende rit vertrekkende in Vrolingen langsheen Wellen, Kortessem, Hoeselt, Alden Biesen, Kleine Spouwen, Grote Spouwen, Genoelselderen, Tongeren, Borgloon, Kerniel, … Door het fantastische weer (geen wolk aan de lucht) was dit een schitterende fietstocht, voorzien van voldoende stevige hellingen. Spijtig genoeg waren de bloesems door de strenge winter nog niet zo talrijk aanwezig. Overal waar we kwamen, zeiden de mensen dat we een tweetal weken te vroeg waren. De hoogstammen die hadden wel al bloesems, voor de laagstammen waren we inderdaad te vroeg. De avond hebben we afgesloten door vrienden te gaan bezoeken in Tongeren.

De derde dag

Na opnieuw een rijk gevuld ontbijt, was het nu tijd voor een rustiger dagje. We hadden gevraagd aan Marcel, de uitbater, of we een Vespa konden huren en zo gezegd zo gedaan. Om 11u zaten we al met z’n tweetjes op een trendy zwarte Vroling Vespa voor een 100 kilometer lange Vesparit langsheen o.a. Wellen, Borgloon, Sint-Truiden, Binderveld, Kozen, Sint-Joris, …. Het was alweer een schitterende dag met stralende zon, maar dit had ‘s morgens wel als nadeel dat het redelijk fris was op onze Vespa. Hoewel je minder van het landschap kan genieten dan wanneer je fietst (je zoeft er als het ware voorbij), is dit toch een aanrader om eens te doen, zo’n Vesparitje. Na een lekker avonddiner in De Orangerie in Hasselt (het heeft weer even geduurd vooraleer we het gevonden hadden), zijn we nog naar de Vlaamse film Wolf gaan kijken in Kinepolis Hasselt… Relax

De vierde en laatste dag

De laatste dag gingen we opnieuw voor een fietstochtje. We hadden een dagje kunnen rusten tijdens onze Vesparit, dus nu was het opnieuw tijd voor het echte werk. Eens het ontbijt achter de kiezen was, hebben we alles ingepakt, fietsen opnieuw op de auto, en zijn we doorgereden naar Zutendaal, naar de schoonbroer om in hun buurt een fietstochtje te maken. Daar hebben we een mooie toer van 50km gemaakt, die –gelukkig voor ons– een beetje platter was dan in de buurt van Tongeren. We hebben een mooie route gevolgd langsheen Zutendaal, Opgrimbie, Het Mechelse Bos en De Mechelse Heide, As, Waterschei, Zwartberg, Winterslag, Genk en Wiemesmeer. Dit was een mooie afsluiter van onze zonovergoten vierdaagse in het fruitige Limburg.

In dit verslag kan je al enkele foto’s van onze uitstap terugvinden. Meer foto’s zijn hier te bekijken in het fotoalbum…

Getrouwd!

Eén foto zegt meer dan duizend kaartjes…

De vrijgezellenavond

Vorig weekend was -een tweetal weken voor onze trouw- een ideaal moment om onze vrijgezellenavond te houden. De laatste avond dat je als ongetrouwde man of vrouw de bloemetjes kan en/of mag buiten zetten. De organisatie van deze avond hadden we volledig overgelaten aan enkele vrienden en zij hebben met glans een fantastische avond in elkaar gestoken. Mannen en vrouwen gingen apart op stap en hadden beiden een schitterende avond waarin zowel amusement, eten als fuiven aan bod kwamen! Hier een overzicht van wat de mannen allemaal uitgespookt hebben:

Eerst zijn we naar Brussel getrokken om daar het stadsspel “The Target” te spelen. In dit 2 uur durende virtuele GPS-spel is een gevaarlijke gangster net ontsnapt uit de gevangenis. Hij terroriseert nu de stad, want een opdrachtgever geeft hem geld voor elke misdaad die hij pleegt. Drie politieteams worden er op uitgestuurd om de man te grijpen voor hij €1.000.000 heeft verdiend en de stad verlaat! Om de misdaden te kunnen plegen, moet de gangster (virtuele) voorwerpen stelen die in de stad liggen verspreid: een mes, een touwladder, explosieven, …  Maar telkens als hij een voorwerp steelt of een misdaad pleegt, komt de politie dit te weten. Zo laat de gangster een spoor na in de stad. Bovendien slagen politiesatellieten er in om de locatie van de gangster te bepalen en dit krijgen de politieteams om de 6 minuten te zien. De gangster weet deze satellietsignalen te onderscheppen en krijgt dezelfde informatie op z’n scherm en hij heeft enkele verdedigingsmiddelen om de politie van hem af te schudden.

Om dit spel te spelen moet je dus naar reële plaatsen (Centraal Station, Grote Markt, Kunstberg, Warandepark, Koningsplein, …) toe lopen en daar virtuele voorwerpen stelen (met je meegekregen mobieltje). Met deze virtuele voorwerpen kan je dan een virtuele overval plegen op een andere reële plaats. Het is verbazingwekkend hoe snel je met zo’n spel op de gekende plaatsen in Brussel komt. En ook hoe uitgeput je raakt van even de Kunstberg op te lopen… Om nog maar te zwijgen over het –ik ren achter mijn mobiel– zicht dat de groepjes toeristen er gratis bijkrijgen. ‘t was een fijne ervaring, dit spel. En oh onze eindstand na 2 uur spelen was: Gangsters 1 – 1 Politie

Na dit spel was het tijd om een goed hapje te eten. Hiervoor zijn we naar het Fondue-restaurant Mie Katoen in Antwerpen getrokken. Een lekkere Mixte of Kaasfondue kon er bij ons wel in, en dit alles à volonté. We hebben ons dan ook lekker dik gegeten, beetje teveel zelfs…

Daarna was het tijd om een balletje te smijten… Een bowlingbal welteverstaan, in The Bowling Stones aan de Noorderlaan in Antwerpen. Daar was het blijkbaar die avond Discojeneverbowling. De regels hiervan zijn eenvoudig uit te leggen: tussen de kegels zaten gekleurde kegels. Als er een gekleurde kegel op kop staat, gelden er volgende regels voor de worp:

• Oranje kegel op kop: Strike? Dan 1 jeneverke voor jou alleen!
• Groene kegel op kop: Bal gooien met 2 handen. Strike? Dan 1 jeneverke voor jou alleen!
• Gele kegel op kop: Strike? Dan 1 jeneverke voor de hele ploeg

Er hebben vele gekleurde kegels vooraan gestaan maar het geluk was die avond echter niet aan onze kant… Geen strikes bij gekleurde kegels… Wie er hier gewonnen heeft met de bowling, heb ik niet kunnen bijhouden… Ik ben te druk bezig geweest met het 100 vragen boekje over hoe goed ik mijn toekomstige wel ken. Benieuwd of ik nu mijn verloofde uiteindelijk goed genoeg ken om te mogen trouwen…

Als afsluiter hebben we nog een danske geplaceerd in Discotheek Carré in Willebroek. Hier waren de resterende vrouwen ook nog aanwezig en hebben we samen met hen onze beentjes nog eens kunnen losgooien.

Kortom: een geslaagde avond!

De trouwfeest klassiekers

Trouwfeesten zijn altijd iets speciaals. Je kan het moeilijk vergelijken met een ander feest. Is het nu de combinatie van het lekkere eten, het gezwaai met servietten, de zatte nonkels en collega’s of vrienden die elkaar ineens blijken te kennen? Ik weet het niet, maar het zal er alleszins wel allemaal bij helpen.. Ook de muziek op zo’n avond is best wel speciaal te noemen.

Zo zijn er altijd van die klassiekers die op elke trouwfeest terugkeren. Hier al een kleine opsomming van klassiekers waar wij van vinden dat deze wel thuis horen op ons trouwfeest.

Heb jij nog andere nummers die je wel, of net niet (in nuchtere toestand) wil horen?  Laat het ons gerust weten door te reageren op dit artikel!

Michel Sardou – Les Lacs Du Connemara

Johnny Wakelin – In Zaire

Hucklebuck

Eurythmics – Sweet dreams (are made of this)

Elvis Crespo – Suavemente

Meat Loaf – Paradise by the dashboard light

Marco Borsato – Dromen zijn bedrog

Geri Halliwell – It’s raining men